ALİ, BABASI ve KIRK HARAMİLER

Hrant için, adalet için...

2012-01-18T21:08:00.000+02:00

Ali'ye ölümü anlatmak kolay değil. "Şimdi öldü ve iyileşince yine gelecek." diyor birisinin, mesela babaannesinin öldüğünü duyunca. Belki de haklıdır, belki ezeli bir bilgiyi henüz unutmamıştır.

Biz de kaç yıldır, bir kapının önünde oturmuş, kapıcının keyfini bekliyoruz. Unutmak istediğimiz gerçek şu: Bizi içeri koymayan kapıcı çok güçlü biri ama kapıcıların en basiti. Kapının ardında odalar odaları takip ediyor ve her bir odanın kapıcısı bir öncekinden daha da güçlü. Üçüncüyü görmeye bizim kapıcı bile dayanamaz...

Dün bunu bir kez daha gördük, yarın saat birde, Taksim'de buluşup, Agos'a yürüyoruz.

Ne yapalım, geçebileceğimiz başka kapı yok...

Olaylar, olaylar...

2012-01-11T20:42:00.005+02:00

Kerem'le mavi partisinde...

İlk olarak akvaryuma gittik. Balık gördük, kılıç balığı, balina, suya düşmüş çiçek gördük. Servisi çok merak ediyordum, iyi oldu. Akvaryuma giderken de önce geldik zannettik ama servisçi Zafer Amca yanlış götürmüş. O yanlışlıkla gittiğimiz yerde de kaplumbağa gördük.

Tiyatroda gizemli olaylar...

İkinci gezimiz tiyatroydu. Yine servisle gittik, okuldan çıktık, düümdüz gittik, sonra bu tarafa döndük, biraz daha gittik sağa döndük biraz daha gittik, bir daha döndük ve tiyatroya geldik. Tiyatroda insanlar karanlıktaydı. Herkes bu insanlar kim diye merak etti. Üç kişi vardı. Tiyatro çok güzeldi, çok güldük. Tiyatroda anlatmak istemediğim şeyler de oldu. Sen de sakın yazma.

Birisi sizin eşinizse, siz de onun eşisiniz demektir.

Üçüncü gezimiz de buz pateniydi. Ben ilk önce buz patenine gitmek istemedim ama sonra fikir değiştirdim. Hava çok soğuktu. Mehmet hariç bütün çocuklar şapkasını taktı sonra servise bindik. Eşlerimizle yanyana oturduk. Benim eşim Bilal'di yani ben de Bilal'in eşiydim. Bizim evin oradan geçtik ve buzpatenine geldik. Orada isteyenlere mısır verdiler. Herkes isteyince mısır yetmedi diğerlerine de kızarmış mısır verdiler.

Küçük Pluşenko buzlarda herkesi geçerken...

Buz pateni için tırtıllı ayakkabı giydik. Ayakkabıların altı çok keskindi, ayaklarımızın kesilmemesi için altına basmamamız lazım. Ben otuz iki giydim. Orada bir abla bize hareketler öğretti. Diğerleri bizim bayağı gerimizde kaldılar, Fatma Naz beni solladı. Ben de herkesi solladım. Fatma Naz'ı, Duru'yu, Efe'yi, Halil'i herkesi geçtim.

Şu kadarcık çocuklar toplu halde...

Önce kenardan kenardan tutunduk. Karşıdan karşıya gitmeye çalışırken hep birlikte düştük. Şu kadarcık çocuklar için çok zor hareketler öğrettiler. Yorulanlar dinlendi. Ben güzelce böyle böyle kaydım. Bir top vardı. Topa vurup gol atmaya çalıştık.

"ve ben ancak bahtiyar olacağım/karnıma bir türbin oturtup/kuyruğuma çift uskuru taktığım gün!"

Sonra yeniden servislere binip okula döndük. Keşke Şimşek McQueen de California'dan İstanbul'a gelseydi ve bizimle buz pateni yapsaydı. Bize kalem getirseydi ve boyama yapsaydık.

Söyleyeceklerim bu kadar...

ALİ

F.C. Internazionale Milano

2012-01-03T17:08:00.000+02:00

Forza Nerazzurri !

Pazartesi sabahı, Tuba erkenden çıktı, Ali'yle ben de azcık sabah keyfi yaptık. Sonra sabah keyfinin ucu kaçtı, geç kaldık, alelacele çıktık evden.

Ayakkabılarımın durumunu farkettiğimizde artık herşey için çok geç olmuştu... Ali çılgınca eğlendi, çeşitli telefon görüşmeleri yapıp herkese ayakkabılarımı anlattı.

Okula geldiğimde haber çoktan yayılmıştı, ziyaretçilerimin ardı arkası kesilmedi, böylece bütün günü iki farklı ayakkabıyla geçirdim, dostumu düşmanımı tanımış oldum.

Bu sabah okula geldiğimde insanlar hâlâ yüzüme değil, ayakkabılarıma bakıyorlardı.

Ama üzgünüm Zeynep, o şans bir kere güler insana... :)

Kâtip arzuhalim...

2012-01-03T00:00:00.000+02:00

İstanbul, 03/01/2012

Sevgili Tuba,

30 yaşına giriyorsun. Arkadaşlarınla çok iyi vakit geçir.

Doğum günün mutlu olsun annem. Mutlu mutlu mutlu olsun annem.

Pastalarınızı yiyin. Güle güle benim pastam.

Senin için resim yapıyorum. Uyanınca sana resmini göstereceğim. Uyanmazsan göstermeyeceğim. Zorlamayayım seni.

Seni çok seviyorum. Annem morluk. Gülçiçeğim...

ALİ

All I Want For Christmas Is My Two Front Teeth!

2011-12-10T17:45:00.001+02:00

Ali, doğum doktorunun oğlunun doğum gününde dünyaya geldi. O yüzden de adı kısacık ama oğlunun doğum gününde Ali'nin göbeğini kesmekle uğraşan Rabiye Hanım'ın isteğiyle hatırı sayılır uzunlukta bir göbek adı var: Halil Emin.

Ali, Rabiye Hanım'dan sadece oğlunun adını almadı, hiç bir dişi sallanmamasına rağmen, "s"leri ve "z"leri de tıpkı onun gibi, sevimli bir pelteklikle söylüyor.

Henüz 4,5 yaşında olduğu ve harflerle ilgili sıkıntıları s'lerle ve z'lerle sınırlı olmadığı için, gayri ciddi ebeveynler olarak şimdilik endişelenmiyoruz, çocuklarda pelteklikle ilgili daha doyurucu ve ciddi bilgiler bekleyenlerinizi buraya ve şuraya alıp, biz zevzekliğe devam edelim:

Hepinize sağlam dişli, bol ıslıklı, ışıltılı noel yortuları!

PS: Teşekkürler Pelin, Yasemin ve Melissa Lynn!

Sınıfları doldurduk!

2011-11-01T17:01:00.001+02:00

Sonuçta Hogwarts'a başlamış değil ama bizim için de epey heyecanlı ve büyülü geçti okula başlama macerası.

Hangi okul iyidir; üç gün okula iki gün havuza mı gitsin beş gün okula mı; servise yazılsa mı kendimiz mi götürsek; peki ya hiç gitmek istemezse n'aparız; 2007'lilerle mi okuyacak 2008'lilerle mi (ki bu mesele anaokulu camiasında "Seçmen şapka yavrumuzu Gryffindor'a mı layık görecek Hufflepuff'a mı?" gibi bir şeye tekabül ediyor) filan derken bir buçuk aydır her sabah Ali'yle elele tutuşup okula gidiyoruz.

İşte cevaplar: Beşiktaş'ta Fevziye Hanım'ın Hilal Çocuk Evi'ne gidiyor (benim de uzuun yıllar boyunca bütün yazlarım Fevziye Hanım'ın okullarında geçmişti). Yüzmeyi de artık yazın ilerletir. Okulu benim Fakültemin tam karşısında dolayısıyla servise gerek kalmadı. İlk zamanlar "dünyada hiiç kimse okula gitmese n'olur?" diye yokladı ama, şimdilik hiç gitmek istemiyorum demedi ve kendisi Balarıları sınıfında (yaşasın, Gryffindor!)...

Öğretmenlerinin hepsi çok sevimli insanlar. Ali, Balarıları sınıfının öğretmeni Havva Öğretmenin heeerşeyi bildiğini çabucak farketti, laf aramızda kendisinin kirpikleri de çok güzel. Yıldızlar sınıfının öğretmeni Sultan Öğretmen de şansa bakın ki cimbomlu. Emine öğretmen eline kalp çizdikçe Ali'nin gözleri ışıldıyor. Ayşe Teyze de, Selver Teyze de süper becerikli. Büyük Emine öğretmen çok komik bir insan. Kadriye Teyze harika yemek pişiriyor, üstelik onun sayesinde okul hiç boş kalmıyor! En iyi arkadaşları en son Adil, Ali Sadi, Melike ve Eren'di. Yıldızlar sınıfından Z.'nin gülümsemesi de hala çok güzel...

Bu arada kendisi Ekim ayı boyunca en çok yıldızı topladığı için, ayın birincisi seçildi. Yıldız toplamak için erkenden yatmanız, bütün sebzeleri yemeniz, arkadaşlarınıza karşı kibar davranmanız, haftasonu ödevlerinizi vaktinde yapmanız filan gerekiyor, aklınızda bulunsun:)

Bu büyük başarıdan sonra, 11. yaşgününde bir postacı baykuş da gelebilir yani evimize, neden olmasın, umudumuz var...

Goğum günü dilekleri

2011-09-06T00:00:00.014+03:00

Ali'nin aylardan ağustos olduğunu duyduğundan beri sabırsızlıkla beklediği büyük gün geldi: "Ağustostan sonra eylül geliyor, 6 Eylül benim goğum günüm. Şimdi üçbuçuk yaşındayım, o zaman dört yaşında olacağım!"

4 yıl, dile kolay. İki yüz sekiz hafta eder, tam bin dört yüz altmış bir gün, saat hesabıyla otuz beş bin küsür saat…

Bütün bunlar insanın acayiplikler karşısında "hayatımda öylesini görmedim" diyebilmesini sağlıyor. Mesela iki yaşındayken böyle bir cümle kuramazsınız, komik olur. Ama dört yaşındaysanız, evet artık tecrübelisiniz, yeterince görüp geçirdiniz, yadırgamak hakkınız…

Bu doğumgününde birlikte olamayacağız, Tuba'yla birlikte yazın son günlerini değerlendiriyorlar, tatildeler... Ali'ye haftalar öncesinden sipariş ettiği hediyesini, hafta sonu vermek üzere, yarın alacağım. (Elbette minik bir araba. Üzerinde de numara yazması lazım, yoksa yarış arabası olmaz…) Doğum günü pastasınının mumlarını üflerken ne dileyeceğini ise bilmiyorum.

Benim onun için dileğim, eğer çok ileri gitmiş olmayacaksam, yaz tatili neşesini hiç kaybetmemesi, büyüdükçe ne kadar süper hızlı arabalara binerse binsin yürümenin, yüzmenin, sadece kendi kanatlarını kullanarak uçabilmenin nimetlerini hiç unutmaması; değerbilir bir insan olması yönünde olacak.

Şimdi sözü, kendisinin çok sevdiği "Borulardaki Ayı"nın yazarı Julio Cortázar'a bırakıyorum:

"Çocuklar doğaları gereği değerbilmez varlıklardır. Sevgili ana babalarına öykünmekten ileri gidemediklerinden bu da anlaşılır bir şeydir. Böylece, günümüz çocukları okuldan döner dönmez bir düğmeye basar, oturup televizyonda o gece oynayan diziyi izler, televizyon denen teknolojinin ne demek olduğunu düşünmek bir an bile akıllarının ucundan geçmez. Bu yüzden bakıyorum, bu ufaklıkların önünde tutup da bilimsel gelişim tarihini anlatmakta direnmek hiç de boşa gitmeyecek; elime ilk geçen fırsatı ganimet bilip gençlere insan gücünün hayran olunacak sonuçlarını sergilemek amacıyla, sözgelimi, tangır tungur bir uçaktan jete geçişi ele alayım, diyorum.

"Jet" örneği söylediklerimin en açık kanıtlarından biridir. Hiç uçağa binmemiş biri bile çağımızda uçak deyince akla gelen değerleri bilir: hız, kabindeki sessizlik, denge, uçuş ekseni.

Ancak bilim hiç bitmeyen bir arayışın ta kendisi olduğundan, "jet"ler çok geçmeden günü yakalayamaz olmuş, geri kalmakta gecikmemiştir. Onların yerine insan dehasının daha yeni ve daha inanılmaz örnekleri geçmiştir. Olanca gelişmiş olanaklarıyla bile yerlerini pervaneli uçaklar alana değin jetlerin birçok elverişsiz ve olumsuz yanı görülmüştür. Pervaneli uçakların sağladığı fetih çok büyük bir ilerlemenin göstergesi olmuştur, çünkü düşük hızda ve alçaktan uçarken pilotların yön belirlemesi için çok daha fazla olanak sağlanmış, kalkış ve inişlerde manevra koşulları daha güvenlikli olabilmiştir. Buna karşın, teknik adamlar daha ileri ve yeni iletişim araçları arayışında olduklarından kısa aralıklarla iki temel buluşu daha bizlere ardı ardına tanıtmışlardır, buharlı gemiler ve demiryollarına değinmekteyim. Bunların sayesinde ve o güne değin ilk kez olmak üzere, insanlar toprak düzleminde olağanüstü yolculuk yapma koşullarını, hem de değer biçilemez bir güvenirlik sınırı içinde, oluşturmayı başarmışlardır.

Bu tekniklerin birbirine koşut evrimini denizyolları ulaşımından başlayarak izleyelim. Açık denizde çok sık rastlanan yangın tehlikesi, mühendisleri daha güvenlikli bir düzenek bulmaya itti: Böylece yelkenlerle ulaşım düşüncesi ve daha sonraları (zaman diziminden pek de emin sayılmam gerçi) kürekle ulaşım tekneleri devinime geçirmenin en elverişli aracı olarak ortaya çıktı.

Bu son derece dikkate değer bir ilerlemeydi, ama yine de ileri teknikler suda ulaşım için en güvenilir ve kusursuz yöntemi sağlayıncaya değin çeşitli nedenlerle zaman zaman deniz kazaları olagelmiştir. Bu yöntemden söz ederken kuşkusuz yüzme edimine değiniyorum, bunun ötesine geçebilecek bir gelişme olabilecek gibi görünmüyor; gerçi bilim şaşkınlıklar üretmekte sınır tanımıyor.

Demiryollarına gelecek olursak, ünü uçaklarla karşılaştırılmayacak denli fazla olmakla birlikte, bunların da yerini posta arabaları almış bulunmaktadır; posta arabaları havayı karbon ya da petrol gibi yakıtların dumanıyla kirletmez ve bırakırlar yolcuları geçtikleri güzel yerlerin görünümlerinin ve yük beygirlerinin gücünün olanca tadını çıkarsın. Bisiklet, son derece üst düzeyde bilimsel bir ulaşım aracı olup tarihsel olarak demiryolu taşımacılığı ile posta arabası arasında konumlanır, ancak tam olarak ortaya çıkış anı tanımlanamamaktadır. Öte yandan, gelişmenin en son halkasını oluşturan aşamanın ortaya çıkışı ise iyi bilinir. Posta arabalarının yadsınamayacak rahatsızlığı insan zekâsını öylesine bilemiştir ki bu zekâ başka hiçbir araçla karşılaştırılamayacak bir ulaşım aracını bulmuştur: yaya yürümek.

Yayalar ve yüzücüler işte böylece bilimsel piramidi taçlandırmışlardır. Bunu herhangi bir kumsalda gözlemleyip kanıtlamak çok kolay olacaktır; bir yanda dalgakıranda dolaşıp gezen kişiler denizde yüzenlerin evrimini keyifle izlemektedirler. Belki de kumsallara onca insanın doluşması bu yüzdendir. Çünkü çoğu çocuk bu teknik gelişmeyi göz ardı etse de, sonuçta tüm insanlık teknikteki ilerlemelere işte böyle alkış tutmaktadır, özellikle de ücretli dönemsel yaz tatili devresinde."*

*Julio Cortázar, "Paha Biçilmez Gömüdür Gençlik", Son Raunt, YKY, 2009. (Çeviri: Ayşe Nihal Akbulut)

Seyir Hidrografi ve Oşinografi Dairesi

2011-08-17T18:12:00.010+03:00

Hava durumu bazı insanlar için daha önemlidir. Mesela adalılar için, mesela migrenliler için, mesela komşusuyla sohbet konusu sıkıntısı çekenler için, mesela kaptanlar için, mesela Ali için...

Çocukken, Kaptan Eniştemin karada olduğu nadir zamanlarda, televizyonda hava durumu başladı mı hemen susmamız gerektiğini bilirdik.

Abimler çocukken de, radyodan "Seyir Hidrografi ve Oşinografi Dairesinden bildirilmiştir" anonsu işitildi mi evde mutlak sessizlik istermiş Kaptan Enişte. Bedeni karada da olsa aklı fikri hep denizlerde olan bir kaptan için, anlaşılır bir hassasiyet.

Bu yıl başında kaybettiğimiz Kaptan Eniştem Ahmet Yenigün, teyzemle nikah günlerinde.

Kendisi şen kahkahalarıyla, kocaman sesiyle, uzak uzak memleketlerden getirdiği hediyelerle çocukluk kahramanlarımdandı. Ruhu şad olsun!

Kaptanınki anlaşılır evet, denizde gemileri var, ama günde 3 kere "Anneeeee, Kahyamanmayas az buyutlu 41!" "Babaaa, Ankara'yı su bastı"... diye haykırarak güzel memleketimizin hava durumu hakkında ailemizi bilinçlendiren Ali'nin hassasiyeti nereden geliyor, merak ediyorum.

Sen hep ferah kal şirin Kahramanmaraş!

SmackDown!

2011-06-30T15:59:00.005+03:00

Ayasofya'dan restorasyon iskelesinin kaldırıldığını duyduğumdan beri bir gidip görmek istiyordum. Geçen Gökçe, Avrupa Birliği fethindeyken Brüksel'de tanıştığı WWE tarihinin ilk Harvard'lı güreşçisi Chris Nowinski'ye Sultanahmet'i gezdirme programından bahsedince, Ali'yle ben de onlara katıldık.

Oğuz'un kucağında Ali, Gökçe, Nicole ve Chris

Ali böylece Kapalıçarşı'nın ortasında Amerikan güreşi yapma fırsatı buldu. Chris Ali'nin yumruklarıyla bir oraya bir buraya savruldukça da Ali, ne kadar kuvvetli olduğuna dair zaten mevcut olan inancını pekiştirmiş oldu, bu devi devirdiysem herkesleri haklarım!

Günün şampiyonu Sultanahmet Köftecisinde bütün köfteleri yedi!

O halıcı senin bu halıcı benim derken Kapalıçarşı faslı biraz uzayınca, Ali'nin Ayasofya'yı gezmeye çok takati kalmamıştı, Hızlı bir turun ardından biz de üst galeride bir köşeye oturup, müze dükkanından aldığımız malzemelerle boyama yapmaya koyulduk.

İmparator İmparator olalı böyle yeşil görmedi!

Ayasofya'dan sonra, Yerebatan'a geçtik. Ali için sarnıcın bütün esprisi balıklardan ibaret. Uzuun nemli platformlar boyunca balıkların peşinden koştuk, burdakiler kocaman, burdaki turuncu daha bebek, bak bu onun babası... Medusa da bişeye benzese yanına balıklar gelirdi zaten, biz de şöyle bir göz ucuyla bakmakla yetindik.

Yerebatan'dan sonra, Sultanahmet Camii'ni görelim istedi Chris'le Nicole ama ibadet saati olduğu için giremedik. Biz de azıcık bahçede oyalandık. Sonra kapıda ibadet saati giremezsiniz diyen kimse olmayan Firuzağa Camii'ne bir bakındık. Ardından nihayet sabahtan beri hasretini çektiğimiz dondurmalarımızı alıp kahvelerimizi de içtikten sonra, Sultan Pub'da serilip kaldık.

That's not funny at all!

Bu arada Ali bir iki kere de tersledi Chris'i: Önce kuruyemişleri avuç avuç değil tek tek alması gerektiğini tane tane anlattı kendisine, sonra da Chris boya kalemlerini oyuncak arabalara oturtmaya kalkınca suratını buruşturdu: "Hiç komik diil!" Gökçe de İngilizce hususunda kısa bir kursa tabi tutuldu: "Oh my God ne zaman denir biliyü müsün? Neffis şeyler olduğunda!"

Sonuçta neffis bir Cumartesi geçirmiş olduk, ne diyoruz? "Oh my God!"

Mısır Prensi Kavalalı Ali

Bagıg!

2011-06-20T17:48:00.007+03:00

Mehmet "Bagıg Tapetiyavn" Kanyılmaz, dün sabah uçtu yeni dünyaya. Cuma akşamı Ali'yle son bir veda pastası seçtiler.

Şimdiden yolunu gözlüyoruz, Westwood Tapetiyavn'da bi garsona ihtiyaç olursa, ilk kimi arayacağını biliyorsun Fazıl!

Kamyoncu anneler günü!

2011-05-08T10:27:00.019+03:00

Ali'yle çok gizli bir "anneler günü operasyonu" yürüttük. Aslında kendisi sır saklama konusunda pek iyi değil, mesela teyzesinin sürpriz pastasını, teyzesi kapıyı çalar çalmaz haber vermişliği var. Ama o günden bu yana neredeyse iki ay geçti ve itiraf etmeliyim ki hediye belirleme aşamasında değilse de meseleyi gizli tutma konusunda süper başarılıydı:

-Alicim, biliyorsun, yarın anneler günü, Tuba'ya bir sürpriz yapalım mı?

-Evet, sticker alalım!

-Tamam, ben bugün dışarı çıkınca alırım, ama sence nasıl bir sticker alalım?

-Kamyonlu, ama klasik...

-Nasıl yani?

-İşte klasik kamyonlu sticker al...

-Bulamazsam?

-Yarış arabalı sticker al, ama üstü açık...

-Tamam ama, hediye alırken Tuba'nın hoşuna gidecek birşeyler seçsek daha iyi olmaz mı?

-Tuba da çok seviyor kamyonları ama, sen ona çiçekli sticker al, bana kamyonlu sticker al, kamyonlu bulamazsan yarış arabalı sticker al...

Anneler günün kutlu olsun Tubacım. Kalbinde stickerlara yer yoksa mühim değil, biz ayakta da gideriz:)

İade-i ziyaret...

2010-09-17T08:53:00.007+03:00

Bayram namazına gittik Ali'yle. Sabah namazını evde kılıp çıkmamıza rağmen, birazcık uzun buldu ve uykusu geldi ama Allah'tan yanımıza araba dolu bir çanta almıştık ve hava da şahaneydi. Böylece önce büyük bir heyecanla çıktığımız üst katta sıkılınca hemen dışarıya attık kendimizi, havadar havadar karşıladık bayramı...

Namazdan sonra, "babaannenin bahçesine" de uğradık elbette, ilk kez... Akşamsafası yoktu ama (anneannemin akşamsafalarını anlatmıştım geçen akşam, ufak bir kafa karışıklığı) bir sürü salyangoz vardı, hepsiyle tek tek ilgilendik, oturduk Haliç'i seyrettik, biraz muhabbet ettik.

Babaannenin bahçesinde...

Bayramdan sonraki ilk gün, en baştaki fotoğrafta görüyorsunuz, yağan yağmurlarla birlikte, dokuzuncu kattaki evimizin yatak odası penceresine bir salyangoz geldi. Bütün gün oradan baktı durdu bize...

Vay vay vay! 3 mü olduk?

2010-09-06T17:54:00.015+03:00

Bugün Ali'nin doğum günü. Kendisi tam 3 yaşında oldu.

3, çok önemli bir yaş bence. İnsanın yetişkin olduktan sonra hatırlayabildiği en eski anılar taş çatlasın 3 yaşına dayanır. Sevdiklerini, beğendiklerini, o kadar da matah bulmadıklarından ayırt etmeye başladığı yaş da genellikle 3'tür. Ama benim için Ali'nin 3. yaşını önemli yapan şey, bugüne bizim de 3 kişiyle katılıyor olmamız.

Kızımız Ayşe Bâlâ tam 26 gün önce aramıza katıldı.

Bu akşam Ömer ve ben Ali'ye sürpriz yaparak onu görmeye gideceğiz. Ayşe Bâlâ'yı henüz götüremiyoruz ama o da "Ali Abi"sinin doğum gününü, tribünlere "Oley!" diye yumruk sallayarak kutluyor.

İyi ki doğdun Ali! Seni çok ama çok seviyoruz...

Oturduğumuz kata geldik!

2010-07-08T09:43:00.003+03:00

Ali'nin de var favori sayıları: "42; bizim numaramız", "8; anneanemin numarasının aynısı", "2 tane; üfff ne çok!", "9; aaa, oturduğumuz kat!".

Biz de Tuba'yla bugün itibariyle evliliğimizin sekizinci yılını tamamlayıp, oturduğumuz kata ulaşmış bulunuyoruz!

Müzik çantası

2010-07-04T13:55:00.012+03:00

Müzik sözkonusu olunca, Ali'nin hayata 2-0 yenik başladığını itiraf etmek lazım. Benim zaten irapta mahallim yok; sözler başlamadan çalanın ne olduğunu anladığım vaki değildir. Benden elbette daha iyi durumda olan Tuba'yı da, efsanevi müzik hocamız Müjgan Hanım vaktiyle korodan atmış diyeyim de Ali'nin acıklı durumu daha da netlik kazansın...

Hala anlamadıysanız, Marge Simpson'un ikiz ablaları Patty ve Selma Bouvier'den "Sesin kalınlaşmış senin, müzik hayatına devam edemezsin" laflarını işitince yaşayacağınız hayal kırıklığını düşünün ve hakkımızda ileri geri gülmeyin!

Selma ve Patty Bouvier kardeşler

Davuluyla saksofonunun terkedilmişliğine, radyoda çalan şarkılara ve müzik kanallarına verdiği tepkilere, hala 'Ali Baba'nın bir çiftliği var'ı söyleyememesine filan bakarak diyorduk ki: "Yok, yok, genetik zincirlerini kıramayacak Ali de..."

Sonra geçen sabah, okula çıkmak için hazırlanırken, Ali karşıma dikilip sordu: "Senin müzikli çantan nerde?" "Benim müzikli çantam yok ki oğlum" dedim, ikna olmadı, "Hani var ya çın çın müzikli çantan?"

Meğer biz olanca cehaletimizle çocuğun müzik anlayışına hitap edememişiz iki küsür senedir, zavallının süper avangard zevklerinin farkına varamamışız... Beslenebileceği yegane kaynak olarak açıp kapatırken çınlayan eski çantamı bulmuş kendisi de, buyurun:

Untitled from Mahmut Ozdil on Vimeo.

Annem

2010-06-30T13:43:00.003+03:00

Annemi kaybedeli dün tam 10 sene oldu. En sevdiğim fotoğrafımız da galiba bu: Ali'den azıcık daha büyüğüm, Şeyma Teyzemlerdeyiz ve artık evimize gidelim istiyorum!

Özgür Gazze!

2010-05-31T10:08:00.003+03:00

Ömer Uluç, Tanker

Bugün araba resmi değil, gemi çiziyoruz biz de Ali'yle... Hepsi de doğru Gazze'ye gidiyor!

Bazen araba çizme arzularımıza gem vuramıyoruz, o zaman da yaşasın arabalı vapurlar!

Yoklama listesi...

2010-05-26T18:46:00.001+03:00

Fotoğraflar eski, geçen yılın favori kitabı Şrek'i okuyoruz. Ama haber yeni, Tuba Afyon'dan biraz evvel bildirdi.

Bahçe keyfi yaparlarken, Ali Tuba'nın kitabını almış eline. Refik Halid'in Üç Nesil Üç Hayat'ı. Ve başlamış okumaya:

"Mahmut Özdil. Ali Özdil, Tuba Öztürk, Yasemin Darbaz, sonra Ömer Karaca, Fındık Karaca, Fıstık Karaca, Merve Battal, Fazıl Tapetiyavn, ondan soonraaaa, Halil Mandalinaçocuğu!"

Herkes adını not etsin, bir dahaki yoklamada kafalar karışmasın!

Geçmiş olsun Bagıg!

2010-05-25T15:15:00.003+03:00

Ömer'in anneannesinin ameliyatından beri, birisinin hastanede olduğunu duyunca iki ihtimal geliyor aklına: Demek hastanede. Ya bebek geliyor, ya da yaramazlık edip hasta olmuştur!

Ali Fazıl'ın hastalığının haberini de tatildeyken aldı. Bir türlü kendisine ulaşamayınca da çok endişelenmiş: "Hmmm, acaba ne yaramazlık etmiş olabilir?"

Bir iletişim devi: Tahtacell

2010-05-12T23:04:00.011+03:00

Tahtadan çocuk oluyor, köpek oluyor da telefon neden olmasın? Ali mesela bu olmadan evden çıkmaz oldu; kapıdan çıkarken muhakkak ceplerini kontrol ediyor, ya "totofonu" yerinde değilse? 

Bugün tatil sezonunu da açtı kendisi, 15 gün yoklar... Tuba, Esra, anneanne ve dedeyle birlikte Eskişehir senin Afyon benim, Manisa'yla İzmir'i de es geçmeyelim diyerek gezecekler.

Bugün akşamüstü Eskişehir'e ulaşmışlar, tek katlı ve bahçeli evi pek beğenmiş: "Vay be! Bu ne kadar değişik bir ev, klozeti nerde?"

İşte, tahtadır deyip küçümsemeyin, tüm iletişimimizi, bilgi akışımızı, bu totofona borçluyuz!

Ardında yaralı bir kalp (daha) bıraktın!

2010-04-20T12:00:00.004+03:00

Alo Ömer? from Mahmut Ozdil on Vimeo.

Ali'nin hislerini biz de paylaşıyoruz Ömercim: İyi ki doğdun ve bize de araba kullandır!

Araba sevdası...

2010-04-16T13:23:00.003+03:00

yallah sofer from Mahmut Ozdil on Vimeo.

Hoşçakal Halil!

2010-03-27T12:06:00.007+02:00

oyuncakli kucuk prens pudingi from Mahmut Ozdil on Vimeo.

Halil bu sabah yine uçtu Berlin'e. Ne zamandır alışmıştık kendisine ama ne yapalım gurbette evlat okutmak zor:)

Siz de gurbetteki dostlarınızı sevindirmek isterseniz, işte size Ali'nin Halil'in şerefine yaptığı pembe renkli çikolatalı küçük prens yemeğinin tarifi!

Afiyet olsun!

Soyadı devrimi

2010-03-25T08:08:00.007+02:00

Adını elbette biliyor da, memlekette bir de Soyadı Kanunu var, "Her Türk öz adından başka soy adını da taşımağa mecburdur. Söyleyişte, yazışta, imzada öz ad önde, soy adı sonda kullanılır." diyen.

O hususta da eksik kalmasın dedik, eğitime başladık, bizimkinin kendi soyadı devrimini yapacağı tuttu:

-Alicim, benim soyadım ne biliyor musun?

-Bilmiyorum.

-Özdil.

-Aaa, tamam.

-Tuba'nın soyadını biliyor musun peki?

-Hayıır...

-Tuba'nın soyadı Öztürk.

-Aaa tamam.

-Peki, senin soyadın ne?

-Özdilkürt...

Tatlısu devrimcisi ve Hollandalı akıl babası

Kim nerede?

2010-03-24T09:17:00.002+02:00

Ali ufak ufak başladı, "Anneannemin evi Üsküdar'da, Mahmut'un okulu çok yakın ama, Beşiktaş'ta, Tuba'nın evi Kağıthane'de, Halil'in evi Almanya'da…" diye sıralamaya.

Bazen de insanların nerede olduklarını merak ediyor: "Bizim dede Arabistan'da, ama benim iki dedem var, senin baban nerede?"

Geçen gün, Yasemin sorguya çekmiş kendisini, anladık ki bazılarımızı merak etmiyor pek, nerede bulunabileceğimizi zaten çoktan çözmüş:

-Ömer nerede Ali?

-İşte.

-Mahmut nerede?

-Okulda.

-Fazıl nerede?

-Tape tiyavn'da...

Fazıl'la Cafe Crown arası...

İlk fotoğraf!

2010-03-20T23:41:00.003+02:00

Bugün Santral İstanbul'a gittik, Yüksel Arslan retrospektifi için, yarın da son gün, aklınızda bulunsun... Sergiyle ilgili bir şeyler yazacağım zaten ama, Ali'nin benim kucağından çektiği ilk fotoğrafını sıcağı sıcağına ekleyeyim dedim!

İyi ki doğdun Yasemin!

2010-02-26T10:26:00.005+02:00

kartopu from Mahmut Ozdil on Vimeo.

Aradaki yaş farkı da gitgide kapanıyor. İlk başta tam 25 kat büyüktü Yasemin Ali'den, bugün sadece 11.2 kat!

Bak görüyor musun, nasıl da gençleşiyorsun, doğum günün kutlu olsun Yasemin!

Ha ha ha haftaya!

2010-02-23T01:17:00.003+02:00

İkidir tenhada (bizim durumumuzda uyurken) kıstırıp, saçlarının gözüne giren kısımlarını kesmekle idare ediyorduk. Ama arkalara müdahale etmeye cesaret edemediğimiz için, artık iyice Vikinglerin Viki'sine dönmüştü.

Gökçe sağolsun, saçmaladığımızda, yüzümüze karşı susup susup içinden içinden kınamak yerine, uyarılarıyla gerçekleri yüzümüze çarpma vazifesini hakkıyla yerine getiriyordu: "Ne bu hal, eşek kemirmiş gibi, derhal berbere!"

Ben tahmin edeceğiniz üzere piyasanın çok dışındayım, berber hususunda ahkam kesecek durumda değilim hiç. Ama bu sefer, karar vermek zor olmadı: Zafer'in öve öve bitiremediği Sinan'dan (evet o avangard kafanın ardındaki isim Sinan) abim de çok memnun kalınca, üstelik Sinan çok daha küçük çocukları bile traş ettiğini söyleyince, bugün randevumuzu alıp, Ortaköy'e yollandık.

Hava cidden şahaneydi, Yasemin de bize katıldı. Ali yol boyu peşinde tahta köpeği "Donyo"yu sürükleyerek saçlarının gözlerine girmesinden ne kadar rahatsız olduğunu, biraz kısaltacağını filan anlattı durdu ama, dükkandan içeri girer girmez tedirginlik başladı.

Solda bizim Denyo, sağda Ali'nin Donyo'su...

Sinan sağolsun, Donyo'yla Ali'ye bütün dükkanı gezdirdi, herkesle tanıştırdı, etraftan oyuncaklar buldu buluşturdu, Ali'nin saçlarının arasından Kinder Surprise'lar çıkarttı filan ama nafile, koltuğa oturma vakti gelince, dudaklar büzüldü, gözlerde yaşlar peydahlandı, "oturmaycam, hadi gidelim bence, kısaltmaycam" nakaratı başladı.

Sonunda Tuba'nın kucağında koltuğa oturmaya razı oldu, Ufuk cep telefonunu Ali'nin hizmetine sundu, Pilot Ali, Co-pilot Ufuk, telefonda araba yarışı oynamaya daldılar, Yasemin'le ben de pitstop ekibi olduk.

Sinan yazık, bütün bu hengamede akrobasi dalında olimpiyatlara hazırlanma yolunda epey yol kat etti...

Ali, Ufuk'a, "şimdi de kırmızı araba, hadi şimdi başka bir araba" diye talimatlar yağdırırken, Sinan sağolsun büyük bir ustalıkla işini bitirdi.

İşler çok parlak başlamamıştı, sanırım başlarda bir ara Sinan da umutsuzluğa kapılır gibi oldu, ama sonuçtan hepimiz memnun kaldık. Ayrılırken, artık iyi bir ikili olmuşlardı...

Söylediğim gibi hava çok güzeldi, biz de hemen evlere dağılmayıp, azıcık Ortaköy'de vakit geçirelim dedik. Karnımız acıkmıştı, Kumpir'de ittifak sağladık.

Kocaman kumpirlerimizi alıp, Ortaköy Camii'nin avlusuna yerleştik.

Galiba kumpirlere ilaç koymuşlardı, kendimizden geçtik...

Kumpirler bittikten sonra, dedik hadi bir de kahve içelim...

Velhasılı kelam, Ali'nin saçlarını bahane edip, böyle bahardan bir gün çaldık. Bu arada ne zaman kış ortasında bahar yaşasak, Zaytung'un şok haberini hatırlayıp ürküyorum:

"Meteoroloji'den Şok Eden Açıklama: "İstanbul'da Bugün Yaşanan Yazdan Kalma Gün Önümüzdeki Yazdan Düşülecek"... "

Uyandırmamışlar beni ava giden dostlar...

2010-02-12T12:59:00.005+02:00

Moraller nasıl?

2010-02-11T16:29:00.005+02:00

Geçen perşembe akşamı, Aralık ayında kaybettiğimiz Mehmet Çakır'ın anısına düzenlenen programa katıldık Tuba'yla. Çok hüzünlüydü herşey... Ali, anneannesindeydi. Programdan sonra, Ömer'le Yasemin'e uğradık; yemek, sohbet derken, vakit epey ilerledi.

Tam Ömerler'den ayrılmak üzereyken, telefon geldi: Ali'nin yürüyüşü değişmiş, eller belde, bir uçtan bir uca volta atmaya başlamış evin içinde, "Moralim çok bozuk, Tuba da gelmedi ama, Mahmut da gelmedi ama!" diye söylenerek... Sonunda, "Dur bir Tuba'yı arayayım bakiim" deyince de, Anneannesiyle bizi aramışlar: "Nerdesiniz siz? Moralim çok bozuldu ama..."

Yeni mottomuz şimdilerde bu, "Moralim bozuk ama..." E, Ömer'le bu kadar vakit geçirirse, olacağı buydu:)

Mehmet Çakır

1955-2009

Doğuştan değnekçi...

2010-02-09T09:45:00.000+02:00

Ali'nin ilk söylediği kelimelerden biriydi opopark. Garaj ve "gel gel gel gel" de otoparkla aynı zamanlarda repertuarına giren laflardandır... Tuba geri vitese attığında, ya da etrafta geri geri giden bir araba gördüğünde, Ali'nin oturduğu yerden, hiç istifini bozmadan "gel gel gel gel" çekmeye başladığını duyunca, Oğuz teşhisi koymuştu: "Doğuştan değnekçi"...

Kendisini, yukarıda değnekçilikle başladığı kariyerini, otoparklar kralı olarak taçlandırdığı yatağımızda görüyorsunuz...

Ayna ayna söyle bana...

2010-02-09T09:24:00.002+02:00

Hadi ayıplanmaktan çekinmeyip anlatayım, o korkunç soruyu ilk benden duydu Ali... Geçen gün evde oturuyorduk, tam hafta sonu sıkıntısı, biraz Ali'yle eğleneyim dedim, sordum: "Alicim, Mahmut'u mu daha çok seviyorsun, Tuba'yı mı?"

Cevap hiç sekmeden geldi: "Ömer'i seviyorum ben." Sonra da ekledi, "Ööb'ü de seviyorum ama, Bakegin'i de seviyorum ama, Bagıg'ı da seviyorum ama, Hayiy'i de seviyorum ama..."

Ömer'le telefon konuşmalarını da Yasemin bir ara yazsın... O vakte kadar, şu iki fotoğrafa bakıp, konuşmaların tonunu tahmin edebilirsiniz...

Bi kere önce o eli indir...

Garfield

2010-02-06T08:46:00.008+02:00

Bu hafta, sadece ilk tweetini girmekle kalmadı Ali, ilk sinema tecrübesini de yaşadı. İlk seferinde üç boyutla karşılaşınca kendisi, düşünmeden edemedim, kuşak farkı dedikleri, böyle böyle oluşuyor işte...

Tuba, Ali ve Ali'nin kuzenleri Enes ve Furkan (küçük set) birlikte gittiler. Ali, bilhassa başlarda çok hoşlanmış, Tuba'dan film esnasında gelen SMS'i de paylaşmak istiyorum müsaadenizle: "Garfield'deyiz. 3 boyutlu gözlük Ali'ye kocaman oldu. Arada hopluyor yavrum :)"

Ali kendisi hoplamış ama Allah'tan Tuba'yı hoplatmamış. Aradan sonra, ışıkları kimin kapattığını, neden hala açmadığını, biberonunu filan sormuş sürekli ama, işte popcorn, emzik, biberon, pisi, havhav derken 73 dakikanın sonunu getirmiş...

İlk Tweet: nn .i.

2010-02-04T14:55:00.004+02:00

Dün Tuba'yla Yasemin'deydi Ali. Önce Yasemin'e moda danışmanlığı yapmış:

-Bence giyme o gömleği.

-Neden?

-Beğenmedim hiç ama.

-Nesini beğenmedin?

-Rengini beğenmedim, başka bir şeyler giy bence.

-Peki, başka bir şey giyerim, şimdi sen çık odadan, ben üstümü değiştireyim.

-Tamam tamam, sen değiştir üstünü, ben bakmıyorum.

Daha sonra da Yasemin'in açık duran bilgisayarından ilk tweetini girmiş. Yazarken, elbette konuştuğuna oranla daha gizemli bir insan kendisi, ilk tweet, gördüğünüz üzere şöyle:

nn .i.

Gerçi sözlü açıklaması daha da kafa karıştırıcı: "Ben bozdum!"

Araf, Post Mortem Portre

2010-01-29T10:32:00.004+02:00

"Sanat bir sürekliliktir, hayat da.

Bilindiği gibi hayat korkunç bir sürekliliktir.

Bir gün bir önceki günün içinden çıkar, bir an bir önceki anın içinden... Bunlar durdurulamaz, durdurup bakmak olanaksız olduğu gibi, bundan canlı çıkmak da olanaksızdır."

Ömer Uluç

Ağlama Lucy, ağlama Yalnız Corc!

2010-01-28T12:38:00.007+02:00

"Resim, devam ederseniz başka bir resim olabilir. Diğer bütün sanatlarda olduğu gibi... Oysa mesajın tamamlandığını sezdiğinizde durursunuz ya da diyelim ki yanına bir üç boyutlu koyarsınız. Yanına bir heykel daha gelebilir, üç boyutlu bir şey, eklemeler... Hayat gibi."

Ömer Uluç

3 Ocak Jilet Gibi Çekmeceler Dolaplar, Trafikte İp Gibi Şeritler ve Söz Dinleyen Kelimeler Bayramınız kutlu olsun: İyi ki doğdun Tuba!

2010-01-03T02:07:00.012+02:00

Bu da benden gelsin... ;)

Bugün Tuba'nın doğumgünü. Kendisini mutlu etmek istiyorsanız, dolaplarınızı, çekmecelerinizi düzenleyin, eşyalarınızı yerleştirirken üşenmeyin, sınıflandırmanızı sadece içeri tıktıklarınızın cinsine göre değil, dokularına, renklerine, desenlerine, büyüklüklerine, ebatlarına, kullanılma sıklıklarına, yaşlarına, onlara karşı olan hislerinize... göre (bütün bunları ve aklınıza gelebilecek diğer kriterlerin hepsini bir arada kullanmanız gerekiyor, lütfen kolaycılık yapmayalım) ve elbette çekmeceler çekilip kapaklar açıldığında karşılaşılacak "manzarayı" da hesaba katarak yapın.

Trafikte seyrederken, yol isteyenlere yol verin, yaya gördünüz mü yavaşlayın, o yaya yola adım atacak gibiyse durun, dur levhası gördüğünüz her durumda durun ve bütün hareketlerinizde bir nizam bir insicam olsun. Sürekli, ellerinizi önünüzdeki arkadaşınızın omuzlarına koyduğunuz günleri hayal edin. Sırayı bozmayın. Yeni bir şerit yaratmaya tevessül etmeyin ama çok zorda kalırsanız, o yeni şeridiniz de ip gibi olsun.

Yazı yazarken, imla kurallarına riayet edin. Türk Dil Kurumu'nu eleştirebilir, hatta kendi kurallarınızı yaratabilirsiniz. Kimse sayıları her durumda ayrı yazmak zorunda değil elbette ama rica ederim tutarlı olun. Dahi (a kısa i uzun) anlamındaki de'yi, soru eklerini, bağlaç olan ki'yi ayrı yazın. Bu hususta kural geliştirmeye yeltenmeyin. Yazdıklarınızı okuyan, okudukça da kendini tutamayıp düzelten birileri olduğunu unutmayın.

Bütün bunlara hayatımızın her anında dikkat etmemiz, yaşantımızı bu ve bunlar gibi başka prensipler doğrultusunda şekillendirmemiz elbette en doğrusu. Ama en azından, Tuba'nın doğumu vesilesiyle tüm yurtta, dış temsilciliklerde ve temsilciliğimiz yoksa bile sevdiğimiz bir takım memleketlerde şenliklerle kutlanmasını önerdiğim 3 Ocak Jilet Gibi Çekmeceler Dolaplar, Trafikte İp Gibi Şeritler ve Söz Dinleyen Kelimeler Bayramı'nda, hiç olmazsa senede bir gün, daha özenli, tertipli, düzenli bir insan olalım. Tuba'ya dünyamızda iyi şeyler de oluyor dedirtelim...

Sağ olun, var olun!

İyi ki doğdun Tubacıcım ama!

2010-01-03T01:46:00.004+02:00

Ali, Tuba'ya olan sevgisini, elindeki imkanlarla ölçmeye çalışırken...

Haremde onbeş dakika...

2009-12-31T21:50:00.004+02:00

Yasemin, Tuba ve Vivet, Parçalanmanın Kimyası'nın açılışında, Beyzade Bülent Osman Efendi ile...

Beylerbeyi cinleri

2009-12-31T17:23:00.009+02:00

Ömer Uluç'un Beylerbeyi Sarayı'ndaki sergisi "Beylerbeyi Cinleri" biteli epey oluyor. Hatta benim bloga bir türlü bir şey yazmadığım uzun aylar boyunca sadece Beylerbeyi Cinleri'ne değil, sarayın cinlerden sonraki misafirleri olan Kahramanmaraş el sanatlarının güzide örneklerine ve Ömer Bey'in YKY Kazım Taşkent Sergi Salonu ve Sermet Çifter Kütüphanesi'nde gerçekleştirilen Parçalanmanın Kimyası adlı sergisine de veda ettik, bugün itibariyle de 2009'u uğurluyoruz...

Neyse, yeğenim Enes'in de bilgisayar başında hazırlık çalışmalarına katıldığı Beylerbeyi Cinleri, çoktan Ali, Babası ve Kırk Haramiler'deki yerini almalıydı. Kusurumuza bakmayıp, iyi saatte olsunlar...

Beylerbeyi Sarayı'nda, devasa bambuların arkasında, set bahçelerin altında, bugüne dek hiç dikkatimi çekmeyen tüneldeydi sergi. Ömer Bey'in yaratıkları, tünelin şekline uygun, kavisli, bombeli tuvaller üzerinde karşılıyordu ziyaretçilerini.

Fotoğraf: Muhsin Akgün

Sergiyi ne mutlu ki bir kaç kez gezme imkanı bulduk. Ama hiç gezemeyenler de mahzun olmasın, henüz herşey için çok geç değil: Parçalanmanın Kimyası'nın sergi kitabıyla birlikte, Cem Yardımcı'nın Beylerbeyi Cinleri'nden hareketle çektiği filmin DVD'si de siz sanatseverlerle buluşuyor...

Fotoğraf: Ozan Güzelce

Serginin henüz devam ettiği o mesut günlerde, Milliyet'ten Yasemin Bay'a verdiği bir mülakatta “Burası bir fantezi dünyası, hayaletler şatosunun büyük bir koridoru. Ve hepsi hayalet... Çok fazla ölüme gönderme var...” diyen Ömer Bey, sarayda bugünlerde saltanat süren tek zümre olan müstahdemlerden de, bürokrasiden de şikayet ediyordu: “Buraya girdik şimdi çıkamıyoruz. Daha doğrusu hemen çıkacağız. Dünyanın parasına mal oldu burası. Bir sürü adam oturmuş; köy meydanı gibi. Tek yaptıkları bir yere bir şey çakıldı mı diye dinlemek. Bir sürü sorun çıkardılar. Çok bürokratik ama nasıl bürokrasi! Çok öfkeliyim; deli, bunak diyorlar bana herhalde...”

Saray'da kahvaltı...

Ömer Uluç "armalı" aile tablomuz...

Sarayda artık bir tek müstahdemler saltanat sürüyor dedik ama, kedileri de unutmamalı....

Davranın!

2009-12-04T09:17:00.006+02:00

"İpekyolu üzerindeki Sürekli köyünde 5 Ekim 2009'da yapılan kanalizasyon çalışmasında 3 küp altın ve tarihi eşyalar bulundu. Mardin Müze Müdürü Nihat Erdoğan başkanlığında 4 arkeolog ve 12 işçi ile çevrede kazı çalışmaları yapıldı. Kazı çalışmaları sırasında farklı kültürlere ait çok sayıda değerli tarihi eşya ve altın çıkarıldı. Altınları ve tarihi eşyaları inceleyen Mardin Müzesi uzmanları son bin yıl içerisinde bölgede faaliyet gösterdiği bilinen Kırk Haramiler çetesinin izine ulaştı. "

http://yenisafak.com.tr/Aktuel/Default.aspx?t=04.12.2009&c=5&area=4&i=226660

İyi ki doğdun Ali!

2009-09-06T22:08:00.001+03:00

Ali'nin Kürt açılımı!

2009-08-14T17:00:00.006+03:00

Geçen akşam, evde oturuyoruz, televizyon açık. Televizyon hala Ali'nin ilgisini pek çekmiyor bu arada. En uzun televizyon macerasını, Charlotte's Web'in karşısında yaşadı. Hepsi konuşan bir çiftlik dolusu hayvana rağmen, ondan bile yaklaşık 15 dakika sonra sıkıldı. Neyse, hiç şikayetçi değilim sonuçta. Ama itiraf edeyim, bazen dellenip acaba dikkat sorunu mu var, odaklanamıyor mu diye düşünmüyor değilim...

İşte televizyon açık, haberler var, mevzu Kürt açılımı. Ardından, Devlet Bahçeli'nin ateşli tepkisi geliyor ekrana. Devlet Bahçeli, bir insan sesini nasıl bu şekilde kullanabilir dedirten tonlamasıyla 12 kötü adamı ve daha bir sürü hain planı deşifre ediyor...

Ali bir anda dikkat kesildi. Korkmalı mı, gülmeli mi karar veremiyor. Sonunda bu sesle ciddi bir şeyler söylenemeyeceğine karar verip kahkahalarla gülmeye başladı ama hala tedirgin. Sonra bize dönüp, en tiz Devlet Bahçeli sesiyle "Bödüdüüüüü" diye bağırmaya başladı.

O an şoktaydık, çekim yapamadık, kusurumuza bakmayın. Aklımız başımıza geldiğinde ise kendisi kamera karşısında biraz utangaç durdu, siz canından çok sevdiği seyircilerinin karşısına o sesle çıkmak istemiyor sanırım, ama işte ne zaman sorsanız "Devlet Bahçeli nasıl bağırıyor?" diye, cevabı hazır: "Bölücü"....

2009-07-26T13:48:00.000+03:00

All inclusive!

2009-07-04T13:10:00.021+03:00

Ali, Babası ve Kırk Haramiler olarak -hep birlikte- BÖ2009!'da aile kategorisi birincisi olmuştuk, biliyorsunuz. Herkese tekrar çok teşekkür ediyoruz, ama işte hayat zalim, birincilik ödülünün zevkini sadece biz çıkartabildik:) Bütün kırk haramiler için de Ali'den tekrar bir öpücük gelsin o halde:

Bizse söylemesi ayıp, geçen hafta, tam final sınavları, not verme işleri bitmiş, yaz okulu hengamesi de henüz başlamamışken, Letoonia Fethiye'de harika bir hafta geçirdik. Kürsü ve "hayat" arkadaşımız Ahmet'in de katılımıyla muhteşem bir tatil ekibi olduk. Gerçi Ahmet, uçakta kulaklığı çalışmayınca "teknik bir arıza var, lütfen kaptanı haberdar edin, her an düşebiliriz hostes hanım" diyen bir karayolları sevdalısı olarak, 14 saat süren çileli bir yolculukla, otobüsle gelmeyi tercih etti ama gidişte de dönüşte de biz cidden çok rahattık.

Evden havaalanına giderken, Gökçe'nin tavsiyesiyle keşfettiğimiz Secure Drive sayesinde çok konforluyduk. Uçakta şansımıza, yanımızdaki koltuk boştu ve Ali de ilk uçak yolculuğunda kucakta seyahat etmek durumunda kalmadı. Dalaman'a indiğimizde, Letoonia tarafından karşılandık, daha ne olsun... Bütün ayarlamalarla bizzat ilgilenen, hiç bir sıkıntı yaşanmaması için olağanüstü bir gayret sarfeden Şahin Toprak'a bir de buradan teşekkür etmek boynumuzun borcu...

Otel, yaklaşık 17 hektarlık bir yarım adada, çam ormanları ortasında devasa bir tesis. Fethiye merkeze sadece 4 kilometre uzaklıkta, üstelik de her saat otelden Fethiye'ye tekne kalkıyor. Herkes son derece güleryüzlü. Tabii bazen fazla kibarlıktan bunalan amcalarla karşılaşmak da mümkün, ama sonuçta Türkçe bilmiyorsanız hiç sorun yok... İlk gece elindeki gülleri bir türlü almayıp teşekkür etmekle yetinen turistlerin arkasından, "Tenkyu, tenkyu, hay sizin tenkyunuzu..." diyen amca, bütün tatilimizi neşelendirdi. Biz de burdan tatili anlatırken sürekli teşekkür ettikçe aklıma geliyor, neyse işte siz de bizim tenkyumuzu...

Ben sinir bozucu erken uyanma alışkanlığımı elbette tatilde de terkedemedim, sabah yedi buçukta dikilip, Ali eğer uyanmışsa onu da alarak, önce kahvaltıya, sonra denize... Tuba normal bir insan olarak ona doğru uyanıp bize katılıyordu.

Ahmet'e gelince, o da elbette sabah beşe kadar oturup, güne öğleden sonra başlama alışkanlığını terketmedi. Kaldığımız bungalovların çatılarında, geceleri süren yaban hayatıyla ilgili bilgi almak isterseniz, kendisine başvurabilirsiniz....

Ali suyu bu kadar severken, denize girmekten de korkmaz diye umutlanıyorduk, yanılmışız. Deniz kenarında oturup, kovasıyla, tırmığıyla oynadığı, iskeleye oturup denize taş attığı sürece hiç sorun yok. Ama işler biraz ciddileşince, "baba lütfeen" diye uyarmaya başlıyordu.

Sonuçta hergün iki kere filan suya girdi, biri havuzda olmak üzere iki kere su yutmayı becerdi ama, denizle bir aşk yaşadığını söylemek için çok hayalperest olmak lazım:

- Ali hadi denize gidelim, tamam mı?

- Tamam.

- Yüzecek misin peki?

- I-ııı

- Hadi oğlum, bari biraz omuzların, saçların ıslansın?

- Baba lütfeeen...

- Taş atalım mı denize?

- Taş...

- Ali deniz güzel mi?

- Güzel.

- Yüzelim mi?

- I ıııııh...

Bir de tabii "Where is Bryan?" meselesi var. Tatilin üçüncü günü, akşam yemeğinde, çok sevimli bir İngiliz aileyle tanıştık, Bryan, Colette ve üç çocukları: Daniel, Emily ve Joseph... Sonra da onlar gidinceye dek, sürekli birlikteydik. Bryan'ın annesi Türkmüş, ama çok genç yaşta, Bryan henüz Ali kadarken vefat etmiş. İstanbul'u hatırlıyor Bryan ama en son onlu yaşlarındayken gelmiş, yani neredeyse 40 yıl sonra annesinin memleketiyle ilk teması bu tatil... Ali sakallarını biraz yadırgasa da, gayet iyi anlaştılar. Bryan'lar gittiğinden beri Ali'ye sorulunca, "Ali, where is Bryan?" diye, sektirmeden cevaplıyor: "Gitti..."

Bu arada Ali yeni bir bağımlılık sahibi de oldu: Meyve suyu... Çok fazla süt içtiği için, bari arada başka şeyler içsin diye uğraşıyorduk İstanbul'da, sinirleniyordu, ille de süt içecekmiş. Ama Fethiye'de, sürekli meyve suyu içmek istedi. Sütü eğer hemen akabinde uyumayı planlamıyorsa, hala da reddediyor, bir şikayetimiz yok...

Ali'nin fazlasıyla neşeli fotoğrafları arasında, şimdi de biraz dengeyi sağlayalım: Tatilde dünyanın en mutsuz kadınını da yakından görme fırsatımız oldu. İsmini bilmiyoruz ama haberiniz olsun, kendisi muhtemelen Rus, yirmili yaşlarında. Marinka isimli küçücük bir kızı ve yetmiş yaşlarında karizmatik bir kocası var. Bütün vakti Marinka'nın sahildeki diğer çocukların oyuncaklarını gasp etmesini engellemeye çalışmakla geçiyor. Siz hiç bir şeye üzülmeyin, o sağolsun, dünyanın bütün dertlerine yetecek kadar üzülüp mutsuz oluyor...

Biz doğrusu çok mutluyduk, Ahmet, bol bol fotoğraf çekti. Buradaki fotoğrafların bir çoğu, kendisine ait... Zaten topu topu bir kez Ali'ye deniz malzemeleri almak için Fethiye'ye gittik, bir kafamı kaldırdım, Ahmet emlakçı vitrinine yapışmış, Fethiye emlak piyasasını inceliyor. Fethiyeli mülk sahipleri biraz daha makul bir çizgiye gelebilirlerse Fethiye, havasına ama bilhassa suyuna bayılan yeni bir nefer kazanabilir...

Salı gecesi, yine gayet rahat bir yolculukla şehre döndük. (Ahmet'in İstanbul'a varması, elbette çarşamba sabahına kaldı.) Bu sefer uçak tıklım tıklım doluydu, Ali de Tuba'nın kucağında yolculuk etti ama sanırım ikisinin de pek bir şikayeti olmadı. Ali yine kalkışta ve inişte şen kahkahalar attı. Bu arada kulakları rahatsız olmasın diye kendisine uçuş boyunca sakız verdik. Otuz saniyede bir tekrar tekrar sakız çiğneme isteğine muhalefet edilince biraz huysuzlaşır gibi oldu. Doğaçlama bulunmuş ve muhtemelen çocuk psikolojisi açısından türlü zararları olan bir kocakarı yöntemi son derece başarılı sonuç verdi. Ali tam huysuzlanırken, hostes yemekleri toplamak için koca arabayı çekerek bize doğru geliyordu. "Bak dedim, hostesin kutusunu gördün mü, mızmızlanan çocukları alıp, içine koyuyormuş." Cidden korktu mu, yoksa babam beni elaleme rezil ediyor diye mi düşündü bilmiyorum, ama sakinleşti...

Uçaktan indik, Ali arabasına, biz bavullarımıza kavuştuk, Secure Drive bizi eve götürmek için bekliyordu. Biz yokken İstanbul'da bir ara dolu bile yağmış ama, geldik geleli acayip bir sıcak var... Dün Ahmet fakülte sekreterliğinin önünde, işten bunalmış bir halde tatil planlarından bahseden Gülsen Hanım'a, "Aaah, ah, bakalım biz ne zaman gidebileceğiz tatile" diye hayıflanıyordu...

Ali'ye gelince, uçak tecrübesi sonrası, şu sıralar hostesin kutusu kendisine hatırlatılınca gülüyor. Sanırım artık kuşlara da başka türlü bakıyor. Kedi, köpek aşkına, kuşlar da eklendi, nerede kuş görse, belirtiyor: "Babadu, bak uçtu!"

Irma la douce

2009-06-22T20:35:00.009+03:00

İlk saç traşının ardından, uzun zamandır planlayıp da bir türlü beceremediğimiz başka bir hayalimiz de gerçek oldu: Reyda'da pazar kahvaltısı... Gerçi bunca güneşli günün arasında şansımıza son haftaların en bulutlu ve esintili pazarı düştü ama ne gam! Az önce eklediğim Uvvbaaa narası da aynı günden kalma...

Ali nihayet İrma'yla karşılaşacağı için pek heyecanlı, düştük yollara. Reyda'yla pastanede karşılaşmamız da hoş oldu, Tuba arabayı bırakacak bir yer ararken, biz de nevalelerimizi aldık. Tuba bir iki Cihangir turunun ardından, pastanenin yanındaki otoparktan başka umut olmadığını görünce, ellerimizde torbalar, yürüye yürüye eve geçtik. Bu arada yoldaki bir dükkanda, İrma'ya da vik vik ses çıkartan bir çift garip kedi oyuncağı bulduk. Hayvancağız kuyruğunun filan çekilebileceği heyecanlı bir gün geçirecek, bari bir ödülü olsun...

Sahiden de Ali eve girer girmez büyük bir coşkuyla, İrma'ya olan ilgisini oyuncakları İrma'nın kafasına atmak suretiyle gösterince, kahvaltı boyunca İrma salonda, biz mutfakta diye özetlenebilecek bir usuli tedbir aldık...

İpek sağolsun, arada Ali'nin elinden tutup salona götürdü. Döndüğünde Ali, "Pisi pisi kork, kork" diye anlattı durumu. Bu, "İrma benden korkup, sehpanın altına saklanıyor." anlamına gelen özlü bir cümle.

Ali tıklım tıklım dolu bir otoparka ve önünde köpeklerin yaylandığı bir pet shop'a bakan mutfak balkonundan, başka ilgilerini tatmin etme fırsatını buldu. Kahvaltının ardından biz de salon balkonuna geçtik.

Orada, İrmayla pencere gerisinden birbirlerini uzun uzun tetkik etme şansı yakaladılar, iyi oldu. Sonrasında nihayet birbirlerine zarar vermeden aynı divanda oturup hoş beş etmeyi becerebildiler...

İrma Ali'yi tartıyor...

İrma'yla Ali'nin suretleri meczolurken...

Ve mutlu son...

Tuubaaaa!

2009-06-22T20:21:00.004+03:00

Evet, önce anne değil baba dedi, ama abartacak bir durum yok, sonuçta Meryem'e de baba diyebiliyor. (Gerçi benden başkasına babadu demiyor, bununla övünürsem de çok görmeyin...) Tuba'nın annesi olduğunu ise elbette biliyor ama fevkalade bir durum yoksa, kendisine Tuba diye seslenmeyi tercih ediyor...

Son Samuray da berbere gitti!

2009-06-05T14:12:00.010+03:00

Sünnet meselesi daha kolay hallolmuştu. Sahiden. Ama ilk saç traşı için çok ter döktük. Önce dedik ki, "bakalım nereye kadar dayanabileceğiz?" Yaz yaklaştıkça anladık ki çok da fazla değil... (Hadi itiraf edeyim, sırf sıcaklar da değildi sorun. Ali isminde bir oğlumuz olduğunu bilen tanıdıklarımız bile, Ali'yi gördüklerinde "aa bir de kızınız mı oldu" diyorlardı, üzülsek mi sevinsek mi bilemiyorduk...) Ardından mesaimiz başladı: Acaba evde kendi kendimize mi halletsek, çocuklarla iyi anlaşan Cenk eve mi gelse? Yok yok, en iyisi alıp ilk önümüze gelen berbere sokmak...

Aaa, bu da olmaz, Ali mesela elektrik süpürgesine bayılıyor, ama saç kurutma makinesinin uzaylılar tarafından beynini ele geçirmek üzere tasarlanmış bir alet olduğunu düşünüyor, en iyisi bir çocuk berberi bulmak. Tamam da hangisi? Böyle böyle, ha bugün, ha yarın derken, en sonunda Aslı'yla Sinan'ın da iteklemesiyle, gözümüzü karartıp, Kızıltoprak e-bebek'ten randevumuzu aldık...

Çok şanslıymışız, Ali'nin saçlarını kesen Soner cidden çok başarılıydı, Ali'ye makası hiç hissettirmeden, güzelce traş etti, saç kurutma makinesi elbette yine sorun oldu ama ağlatacak kadar da değil...

Neredeyse hiç mızırdanmadan, etraftaki oyuncaklarla dan dun, dan dun oynaya oynaya bir baktı ki saçlar gitmiş. Aşağıda kaydı var, gördüğünüz gibi azıcık huzursuz, ama sonunda Soner'i kucaklayıp öptü bile. Soner de çocukların kendisinden genellikle nefret etmesine alışkınmış, çok mutlu oldu... Sonuçta çok da dramatik bir fark olmadı gerçi, mesela ben hala emin değilim Ali ne ölçüde farkına vardı saçlarındaki değişikliğin? Belki arada "neden kafama artık toka takmayı kestiler" diye düşünüyordur, o kadar...

Bu arada Gökçe sağolsun, ben "Evladım bir kuzulardan bir de saç kurutma makinesinden ölesiye korkuyor" diye anlatırken dedi ki, "Korkar tabi çocuk, ver eline saç kurutma makinesini, koy oyuncaklarını önüne, hadi bakalım kurut şunların saçlarını de, bak bakalım korkuyor mu?"

Denedim, sonuç çok başarılı, önce köpeklerin, tavşanın, devenin saçları kupkuru oldu, en sonunda da Ali'nin...

Bu arada tabii ki sınavlar, kağıtlar derken ben o kadar geciktirdim ki bütün bunları yazmayı, Ali'nin Soner'i ikinci ziyaretinin vakti de epey yaklaştı...

Yaşasın 40 haramiler!

2009-05-04T14:31:00.007+03:00

Biliyorsunuz, Ali, Babası ve Kırk Haramiler, 2009 Blog Ödüllerinde, aile kategorisinde yarışıyordu. Geçen hafta oylama bitti, merakla sonuçları beklerken telefonum çaldı: "Merhaba, ben Hürriyet'ten arıyorum, tebrikler blogunuz birinci olmuş..."

Cumartesi günü de ödül töreni vardı, gittik ödüllerimizi aldık. babaolmak.com'un kahramanı Z. ve ailesiyle de tanışmış olduk. Ali ile Z., epey eğlendiler, merak edenler, buradan ve buradan kendi gözleriyle görebilirler...

Ödül olarak ne mi aldık? Yıldızlı bir plaket, Letoonia Resorts'dan bir haftalık tatil, ttnet'ten bir senelik wi fi paketi, Digital Age dergisine abonelik, bir de Coca Cola'dan piknik seti!

Yürüttükleri müthiş kampanya sırasında Mehmet Fazıl'la Selman, oy verenlere birincilik durumunda Ali'den öpücük vaadetmişlerdi: Ali'yle Z., herkes yerine bol bol birbirlerini öpüp, sıralarını savdılar. Şimdi sıra Selman'ın Mehmet Fazıl'ı öpmesinde...

Törenden sonra da elbette kös kös evimize dönmeyip, kutlamalara devam ettik: Selman, Hatice, Mehmet Fazıl, Samet, Neslihan, Mehmet ve gecenin sürprizi pazar sabahı 2 seneliğine memleketi terkeden Elif Eda!

Hoşçakal Elif Eda!

Uzun lafın kısası, hem bö!takımı'na, hem de oy vermeye üşense de tezahürat yapan, üşenmeyip oy veren herkese sonsuz teşekkürler...

Ün ünvan sahibi arkadaşlarımız var!

2009-05-04T13:44:00.004+03:00

Ali, Yalçın'ın kanatları altında güvenle salatalığını yiyor...

Biz blog ödülleri heyecanı içerisindeyken, Yalçın da nihayet "yardımcı doçent" oldu... Gerçi Bilgi henüz web sitesini güncellememiş ama olsun, biz linkimizi verelim...

Üstelik, geçen yıl savunmasına hepbirlikte katıldığımız doktora tezi de XII Levha tarafından basıldı: Sinema Eserleri ve Eser Sahibinin Hakları. E bu senenin bilim kontenjanını doldurdu, artık heyecanla öykü kitabını bekliyoruz...

Söylediğim gibi, tezini savunurken oradaydım. Gerçi elbette tezi ne yazarken ne de savunurken Serap kadar "interaktif" bir katılım sergileyemedik hiçbirimiz, ama muazzam bir iş çıkardığını anlamamak mümkün değil...

İşte şimdi kendisi "eseriyle" hepimizin hizmetinde; sağolsun, var olsun!

Ada tam 4 yaşında!

2009-05-04T11:36:00.008+03:00

Geçen çarşamba Ada'nın doğum günüydü, nisan güzelimizden nasıl özür dileriz hiiiç bilemiyorum, unutuverdik işte...

Biliyorsunuz kendisi musikîşinas bir insan, ama olmadı şimdi, aynı zamanda da yeni türkçe tercih ediyor, şöyle söyleyelim: Kendisi müzik sever bir insan, belki müzikle gönlünü alabiliriz...

O zaman Ali'den Ada için bir mini minicik bir doğum günü parçası gelsin, biz de kendisine kocaman kocaman sarılalım...

Ali'nin atıştırma yatağı...

2009-04-17T13:03:00.011+03:00

Sylvia Plath'ın 3 hikayesini, Bilge Nur Öğütçü ve Zerrin Ertan Keskin çevirmişler, İmge Kitabevi de "Sorun Yaratmayan Kıyafet" başlığıyla yayınlamış. Resimler David Roberts'tan...

Hepsinin ellerine sağlık. Plath, aradan kaç yıl geçerse geçsin, yalnızca trajik yönleriyle hatırlanabilirmiş gibi gelen bu günlerde, iyi geldi...

Yatak Kitabı'nı okurken, sahiden dedim, altına filan süt varili entegre edilmiş bir yatak ne hoş olurdu...

Yatak Kitabı

Boy boy YATAKLAR -

Tek kişilik ya da çift kişilik,

Bebek karyolası ya da beşik,

Çekyat ya da beş kişilik.

Çoğu yatak - yataktır sadece

Uyumak ya da dinlenmek içindir,

Ama en iyileri çok

Çok daha ilginçtir!

(...)

Doğru seçilmiş bir Yatak

(Anlıyorsan ne dediğimi)

Öyle bir yataktır ki

Denizaltı bile olabilir

(...)

Ya da jet hızında bir yatak

Mars'a gitmek için

Cibinlikli bir yatak

Göktaşlarından korunmak için.

Acıkırsan eğer

Gecenin bir vaktinde

Atıştırma Yatağı iyidir

Bastırmak istersen açlığını

Ekmekten bir yastık

Ufak ufak kemirmelik

Ve başının üstünde

Otomatik bir düğme

İhtiyacın yok bozuk paraya,

Basmak yeter bir düğmeye

Sadece bir parmakla

Gelsin tavuklu sandviçler ve kekler.

(...)

Bu da David Roberts'tan, Plath'ın "atıştırma yatağı"...

Kitabın kapağında ise, "kuş gözleme yatağı"nın bir kısmını görüyoruz...

Her duvar bir kapıdır!*

2009-04-08T09:40:00.005+03:00

Adem Bey'le henüz tanışmadı Ali. Umarım onun gibi, duvarlara, ağaçlara, çiçeklere başka türlü bakılırsa başka türlü şeyler görülebileceğini öğretebilen hocaları olur Ali'nin de...

Ben çok özlemiştim kendisini, geçenlerde Üsküdar'da buluşup uzun uzun muhabbet ettik, havalar ısınınca dedik, hep birlikte bir daha buluşalım. İşte artık bahar geldi, havalar da iyi gidiyor...

*"Her duvar bir kapıdır", Adem Kandemir'in 1986'da İklim Yayınlarından çıkan kitabı...

Nasıl bir his?

2009-03-16T14:10:00.008+02:00

Ali doğmadan başlamıştı insanlar sormaya: "Nasıl bir his?" "Baba olunca neler değişiyor?"

Önceleri ne cevap vereceğimi bilemiyordum: "Iıııı, anlatması sahiden çok güç"... "Ne olsun, birbirimize alışmaya çalışıyoruz daha."

Ama bir yandan da ister istemez düşünüp duruyordum, "sahiden nasıl bir his babalık?"

Sonra bir gün, Galatasaray'dan Beşiktaş'a doğru yürüyordum. O yol benim için, her şeyden önce öğrencilik demek. Lise sondayken, "çok istiyoruz ama nasıl bir yermiş bu Galatasaray Üniversitesi, bir bakalım" diyerek ufak bir gezintiye çıkmıştık Kadir'le, cidden dün gibi geliyor... Hava karardıktan sonra biten derslerin, sınavların ardından bütün sınıf hep birlikte yürüdüğümüz, Galatasaray'ın köpeklerinin bazen Beşiktaş'a kadar bize eşlik ettikleri o yolda, 94'ten beri, sırtımda çantam, sürekli yürüyorum, o yolda hala herşeyden çok öğrenciyim.

İşte bu sefer yalnız başıma, Galatasaray'dan çıkmış, Beşiktaş'a doğru yürüyordum öğrenci öğrenci. Öğleden sonra, etraf tenha, karşıdan bir çocuk geliyor, belli ki o da öğrenci. Telefonu çalıyor çocuğun, arayan babası. Bir anda dank ediyor, ben artık çocukla değil, belki babamla yaşıt olan babasıyla özdeşleştiriyorum kendimi...

Baba olduğumu ilk orada, sahiden bambaşka bir şekilde fark ediyorum, ama bu bir şey değil...

Bir iki ay oluyor, abimle birlikte daha önce bahsettiğim Hasan Aycın sergisi’ne gittik yeniden. İşte öyle ortalık yerde durup sohbet ediyoruz, senelerdir görmediğim bir sürü tanıdık abime gelip, “Süleyman, koca adam olmuş bu yahu, dün gibi geliyor, bacak kadardı”, “vah vah, o uzuun saçlar gitmiş” filan diyorlar, ben abimi tanıştırıyorum başkalarıyla, “Süleyman Özdil, abim”...

Sonra daha önce hiç tanışmadığım biri, büyük bir nezaketle gelip soruyor: “Pardon siz Ali’nin babası mısınız?”

Tanışıyoruz. Hayır, ortak tanıdıklarımız yokmuş. Yalnızca “Ali, Babası ve Kırk Haramiler” vesilesiyle tanıyormuş Ali’yi...

Çocukluğumuzu bilen yetişkinlerin, bizleri her gördüklerinde, “aaa koca adam olmuş bu”, “aman Allah’ım daha dün şu kadarcıktı, etrafta koşturuyordu” demeye başladıkları dönemlerde, anne babalarımız da gizleyemedikleri bir iftiharla, “eskiden onu filancanın oğlu/kızı diye tanırlardı, artık bizden onun annesi/babası diye bahsediyorlar” demeye başlarlar; biz de büyüdüğümüzü anlarız. Bu bilmediğim bir şey değildi...

Günün birinde ben de kendi döngümü tamamlayarak “Ali’nin babası” oluverecektim elbette, o gün şaşıracağımı da sanmazdım. Ama bu kadar çabuk?

Ali-chan!

2009-03-16T11:06:00.006+02:00

Uzun zamandır, havalar azıcık düzelse de Ali’yle bir yerlere gitsek diyorduk. Dün sabah güneşi görür gibi olunca heveslendik, "Pera Müzesi’ne gidelim, Kurosawa sergisini de görürürüz, İstiklal Caddesi’nde dolaşırız" diye. Biz evden çıkıncaya kadar güneş çoktan kaybolmuştu, hatta hafif hafif yağmur da başlamıştı ama yılmadık, sıkı sıkı giyinip kendimizi sokağa attık...

Cumartesi günü trafiğe açılan Kağıthane-Kasımpaşa tünelini de merak ediyorduk; nerde başlar, nerde biter, işte onu da görmüş olduk. Dolapdere üzerinden hoop diye Tarlabaşı’na çıkıverdik...

Müze sakindi çok, umarım ortalığın kargaşasından müzenin dinginliğine sığınan haftasonu ziyaretçilerine, Ali’nin sevinç çığlıklarıyla hayatı zindan etmemişizdir.

Önce Kurosawa sergisini gezdik, çok beğendik. Kurosawa’nın, filmlerini neredeyse sahne sahne işlediği storyboardlarından seçilen desenlerden oluşuyor sergi, 26 Nisan’a kadar da devam ediyor.

Çekik gözlü dedeler

Ali Ran’ın yaşlı samuraylarının, Dreams’in Van Gogh’un tarlalarından buraya misafirliğe gelmiş gibi duran asırlık değirmencisinin önünde “dede, dede!” diyerek kendinden geçti. Bir de “Tilkinin Düğünü” diye bir tablo vardı, yine Dreams filminden. Böyle bir sürü tilki, süslenip püslenmişler rengarenk düğüne gidiyorlar...

Tilki tabii Ali için fazla sofistike kalıyor, ama ne gam: “Pisi pisi” adını verdiği o tablo, sonra bir tünelin önünde ağzından köpükler fışkırarak zavallı bir adama havlayan ürkütücü “havhav”; “dede”lerle birlikte favorisi oldu...

Pisi pisi...

Hav hav!

Dönem başında Hülya hanım ve Ayşe Bala’yla Udonya’da buluşmuştuk. Ali, garip bir dilde anlaşılmaz şeyler konuşan çekik gözlü amcaların masalarına yanaşıp, Udonya'nın değişik ve çok lezzetli yemeklerinden tadıp, ilk japon kültürü tetkiklerini gerçekleştirmişti. Kurosawa ile de japon sanatına bir giriş yapmış oldu...

Arkada japon amcalar, elde haşi!

Arigato Hülya-san!

Müzede aynı anda, Galatarasaraylı ressamlar sergisi de vardı, orda da Halife Abdülmecid imzalı Sultan Aziz tablosu Ali’den büyük tezahürat aldı. “Dede, dede!”

Bu da şah dede!

Müzenin daimi koleksiyonunda yer alan "Kaplumbağa Terbiyecisi" ise, tahmin edersiniz, Ali için de bulunmaz nimet: hem dede var, hem de minicik hayvanlar...

İşte böyle müzenin katları arasında dolaşmaktan yorulup, caddeye çıktık. Yağmur dinmişti Allah’tan, şöyle bir dolanıp yemeğimizi yedik, dönüşte caddede gerçek bir kedi bile gördük, daha ne olsun!

Yaseminsiz bir dünya hayal edemiyoruz!

2009-02-26T11:52:00.001+02:00

Çizgizâr

2009-01-20T14:06:00.012+02:00

İstanbul Büyükşehir Belediyesi, çizgi ustası Hasan Aycın'ın 30. sanat yılı şerefine, Cemal Reşit Rey'de, 31 Ocak 2009'a dek gezilebilecek bir sergi düzenliyor. 13 Ocakta açılışı vardı, abim ve "ödüllü genç yönetmen" Yasir Düzcan'la birlikte oradaydık. Tuba'yla Ali maalesef gelemediler, Tuba'nın eli yüzünden, ama sergi kapanmadan Ali'yle de gitme niyetindeyiz...

Senelerdir göremediğim bir sürü dost ahbap da oradaydı. Yaşar Amca'yı bilhassa anmak isterim, ne zaman görsem, içimi huzurlu bir neşe kaplıyor. Neredeyse yaşıtı olan bir sürü insana abi dememe rağmen kendisine amca dememi de neşeyle karşıladı, "91 doğumlu torunum var, dede deyin bana artık" diyor...

Biraz da "biz bunun şu kadarlığını bilirdik" gecesi oldu benim açımdan, ama ben de bir iki kişiye aynı muhabbeti yapma fırsatı buldum, artık yaşım elveriyor...

Bu arada Hasan Abi'nin Seher'e ithaf ettiği çizgi de sergilenenler arasında, aklımda yanlış kalmadıysa 64 numaralı eser... Hani o kocamış bir ağacın içinden çıkan fidan... Kocamış ağacın kenarında da minik bir kuş, fidana bakıyor... O kuşun hep, Aycan Grafikteki huzurun ortasına gürültülü bir şekilde düşen işgalci varlığımıza hiç ses etmeyen, sürekli sabırla, tevekülle bizi seyreden Hasan Abi'yi işaret etiğini düşünmüşümdür... Çizgiyi yayınladığımız Seher de, Gece Yürüyüşü de sürekli elimin altında, ama çizildiği kağıdın dokusunu yeniden hissetmek, böyle nasıl ifade edeyim, çok iyi geldi bana...

Abimler resepsiyondan sonra da geceye devam ettiler, geç vakitlere kadar devam etmiş sohbet... Biz Yasir'le Zafer'in yanına, Igoa'ya geçtik, karnımızı doyurduktan sonra da Zafer'le birlikte bize gittik.

Hasıl-ı kelam, güzel bir geceydi, Hasan Abi'yle ayaküstü sohbet edip, "Hayata Merhaba"sını ne kadar beğendiğimi söyleme fırsatı da buldum. Okudum okuyalı içimde ukdeydi. Hayata Merhaba, Hasan Abi'nin anılarını anlattığı kitabı bu arada, ama cidden çok özel ve kolay rastlanmaz bir hassasiyet, mesafe ve ustalıkla kaleme alınmış. Hasan Abi'nin çizgideki ustalığına denk bir edip olduğuna hiç şüphe yok...

Sergi açılışında romanlarını, Sâhipkırân'la Esrârnâme'yi henüz okuyamamıştım, sorunca mahcup da oldum. Ertesi gün ahd edip peşlerine düştüm, en sonunda İstiklal Caddesi üzerindeki İnsan Yayınları'nda buldum Sâhipkırân'ı. Sinir bozucu olan, orda bile Hasan Aycın denildiğinde boş boş bakabiliyorlar suratınıza. Sâhipkırân en sonunda İslam Düşüncesi bölümünde çıktı karşımıza. Gayri ihtiyarî, "Roman bu" diyecek oldum, satıcı çocuk "burda bulduğunuza şükredin" dercesine, "mizah bölümünde de olabilirdi, karikatürleri de var bunun" deyiverdi. Eh, n'ola buna da şükrederiz...

Sâhipkırân'ı bir çırpıda okudum bu arada, şimdi Ali büyüsün de onunla da okuyalım diye sabırsızlanıyorum. Sâhipkırân sahiden olağanüstü bir roman. Ama söylemeden edemeyeceğim: Sâhipkırân insanda yazma şevki uyandırıyor, haydi al kalemi eline al ve otur kendi hikayelerini anlat diyor adeta; Hayata Merhaba'yı okuduğumda ise, belki de asla o kadar iyisini yazamayacağımı görüp, buruklaşmıştım...

Esrârnâme'yi de merakla bekliyorum. Yarın bir daha sergiye gideceğim, ilk akşam yoktu, umarım artık Hasan Abi'nin kitaplarını getirmişlerdir satış için de, Esrârnâme'ye ulaşmak için Kuh-i Kâf zahmetleri çekmek gerekmez...

PS: Yasemin'le Zafer'e, ilk çizgiyi burada yayınlanacak hale getirmek için gösterdikleri zahmetler için çok çok teşekkür ediyorum. Zafer diyor ki, 37 yıl artı 2 dakikada yapmış o bu işi... 37 mi? Neyse, hiç duymadınız...

Resim altı...

2009-01-20T13:14:00.016+02:00

Hoppidi tavşan kucakta olduğu sürece, hiçbir şey neşesini kaçıramaz!

Sabahları erkenden uyanıyor, bizim yanımıza gelip bir galon daha süt içtikten sonra, uyumaya devam ediyor!

Uyku mahmuru...

Ali Harikalar Diyarında...

Kocaman bir devin kucağında, pek neşeli...

Hohho hohho hohho...

Reyda'yla yeni yıl dansı...

Kendi kendime yiyebiliyorum, yerseniz...

Ayşe Balâ'yla...

Uffff...

2009-01-20T13:06:00.006+02:00

Evet Ali acısa da acımasa da bir yerlerini gösterip, dünyanın en zavallı surat ifadesiyle "Ufffff... Uuufff..." demeyi öğrenirken, Tuba'nın eli uf oldu sahiden...

Aylardır iyileşmemekte direnen yarasını, en sonunda pes edip doktora göstermeye ikna oldu Tuba. Doktoru Gürbüz Bey, pilot gözlüklerinin ardından bakıp, "Ama benim buna müdahale etmem lazım..." demiş olanca sevimliliğiyle. Tuba da ne yapsın, "Normal doğum yapmış kadınım, dayanırım" diye razı olmuş, yakmışlar yarasını. Şimdi işte gördüğünüz halde, 15 gün de böyle kalacak... Ufff...

Ali'nin Guernica'sı...

2009-01-08T15:39:00.004+02:00

Ömer Bey'in atölyesini ziyaret ettikten biraz sonra başladı duvarları boyamaya, henüz tek malzemeyle çalışıyor ve şimdilik, sanatsal amaçlarına alet edebileceği tek duvarın bu duvar olduğunun farkındaymış gibi davranıyor, bakalım...

Kış bahçesi...

2008-11-18T15:21:00.016+02:00

Kış geldi artık, tam olarak ne zamana denk düştüğünden bir türlü emin olamadığım pastırma yazına umut bağlamanın da bir faydası yok, sanırım o da geçti gitti...

Biz de şahsi direnişimizi yazdan kalma hatıraları yadederek gerçekleştirelim o halde:

Takvimlerimiz 17 Ağustos 2008'i gösteriyor. Günlerden pazar. İbrahim Paşa Sarayı'ndaki, sürekli methini işittiğimiz "Farklı Kültürlerdeki Güzeli Arayış" sergisinin de son günü. Zafer'i de ayartıp, haydi diyoruz, dökülelim yollara...

Arabamızı Cağaloğlu'nda güç bela bulabildiğimiz bir otoparka bırakıp, Türk İslam Eserleri Müzesi'ne doğru yollanıyoruz. İlk güzel sürpriz, bir masa kurmuşlar, bir seferlik bilet alacak yerde, müze kart sahibi oluyoruz oracıkta...

Halılar uçmasa da olur...

Ama doğruyu söylemek gerekirse, serginin methini neden bu kadar çok işitmişiz anlaşılır gibi değil, Sergi denilen şey çok büyük ölçüde, zaten müzenin koleksiyonunda bulunan ve evet sahiden de harikulade olan eserlerin başka bir sınıflandırılmaya tabi tutulmasından ibaretmiş gibi geliyor bize... Üstelik maalesef o sınıflandırma da öyle abartılacak bir yaratıcılığın, onu geçtim çabanın ürünü de değil sanki... Hatta acaba bir şey mi kaçırdık, sergi başka bir yerde idi de biz mi atladık diye, Ali'nin arabasını o merdivenlerde bir kez daha sırtlanmayı göze alıp, ikinci kez geziyoruz müzeyi...

Ali sergiye tek kaşını kaldırıyor: "Sergi daha iyi olabilirdi, ama burası pek süpermiş!"

Ama olsun, hava süper, şimdi inanılır gibi değil ama t-shirtlerle bile terliyoruz, İbrahim Paşa Sarayı her zamanki gibi içimizi huzurla dolduruyor... Ali ilk müze ziyaretinde ziyadesiyle neşeli...

Ali, şehzade kostümlerini incelerken...

Buraya kadar gelmişken, Kapalıçarşı'yı, Nuruosmaniye Camii'ni görmemek olmaz deyip, hızlı bir Kapalıçarşı turu da sıkıştırıyoruz araya. Ali kendinden geçiyor mutluluktan ama karnımız da acıkıyor haliyle, doğru Sultanahmet Köftecisi'ne.

Bir kaç sene evvel, Tuba'yı görüp dünyaya erken geldiğine hayıflanmıştı kasada duran sevimli amca. Bu sefer Allah'tan kasada o yok, Tuba'yı çocuk çoluğa karışmış görmenin üzüntüsünü yaşatmış olmuyoruz kendisine...

Karnımızı iyice doyurduktan sonra, Zafer'e söz verdiğimiz gibi, Mimaroba yollarına düşüyoruz. Nevin Teyze ile Bahri Amca'yı da yeni evlerinde ziyaret etmiş oluyoruz böylece, Bahri Amca ameliyattan sonra iyice toparlamış, Nevin teyze her zamanki performansında...

Ali günün yorgunluğunu havuzda atıyor, evet, bunca şey yapmamıza rağmen, hava halen kararmış değil, yaz denen o güzelliğin içindeyiz. Havuz sefasının ardından, fazla geç olmadan İstanbul'a dönüş yoluna koyuluyoruz, yolda abimlere de uğruyoruz...

Dolu dolu bir yaz günü işe, anlatırken bile içim ısındı....

Spinoza Günleri!

2008-11-17T09:51:00.006+02:00

Geçen hafta, "Spinoza Günleri" telaşesiyle geçti, uykusuzluk, stres gırla gidiyordu... Cuma cumartesi, Bilgi'de hiç ummadığımız bir rağbet gördü ama toplantılar, hatta şımarıp 50 kişiyi filan beğenmez olduk, değdi kısacası, umarım dinleyiciler de aynı fikirdedir...

Ali biraz keyifsizdi yalnız, o yüzden etkinlik sonundaki yemeği teşrif edemedi, artık seneye, belki bir tebliğ de o sunar!

Bu arada, fotoğraftaki Spinoza'dan hoşlananları, aylak filozoflar loncasını ziyarete davet ediyorum...

Ali bak, bu "Devlet"!

2008-10-30T14:42:00.006+02:00

Daha önce ehliyet, ruhsat, GBT filan için bir iki kez arabamızı çevirmişti devletin kolluk güçleri, ama Ali hepsinde koltuğunda uyuyordu, tanışma "fırsatı" bulamamıştı polisle... Fazla gecikmedi, geçen hafta Diyarbakır 1. Sulh Ceza Mahkemesi kararıyla bizim blogumuz da kapatıldı.

Ali de öğrensin artık, devlet arada bir cee'eeee yapar böyle, hırlamak işe yaramaz...

İlk adımlar...

2008-10-09T18:34:00.002+03:00

Eğer bizi uyutup evin içinde geceleri cirit atmıyorsa, ki bu sabah kendisini kütüphane raflarının tepesinde bulduğumuz düşünülecek olursa bu da gayet muhtemel, bizim tespit edebildiğimiz ilk adımları bunlar Ali'nin...

Haydi hep birlikte: tay tay tay tay....

Özgürlüğün geleceği yoktur!

2008-10-08T19:47:00.006+03:00

Yer mantarı atakta!

2008-09-13T16:07:00.007+03:00

Evet, yürüyemiyor ama marifetleri sadece merdiven çıkmakla da sınırlı değil kendisinin... Yanında değilseniz ve hiç sesi çıkmıyorsa, emin olabilirsiniz, ütülenmiş katlanmış giysileri tek tek dağıtıp yere atmak, Tuba'nın çılgınca düzenler geliştirdiği çekmecelerine vandal saldırılar düzenlemek, fırının düğmelerini çevirmeye çalışmak gibi mühim bir bir iş peşindedir...

Parmağını sıkıştırdığı çekmeceye / dolap kapağına küsüyor, bir müddet orayı karıştırmıyor, mesela 3 gün... 4. gün sil baştan...

Evet çocuk emniyeti kavramıyla, klozet kilidi, elektrik prizi engelleyicisi gibi aparatlarla tanışmış durumdayız. Ancak fırın düğmelerine, gazı kesmek dışında bir çözüm bulamadık, fikri olan?

Ali Bey mutad bulaşık makinesi denetiminde...

Makine kullanıma hazır...

Ali'nin çekmecesi...

Stretch me up!

Her gün bir müddet ortalığı karıştırmak, ruha neş'e verir...

Ali salon sporlarında epey ilerledi...

"Bana bir sopa verin, dünyanızı değiştireyim", demişti Selman Amcası vaktiyle...

"Eveet, şimdi nereye gitsem?"

"Sarı süpürgemin burada ne işi var?"

Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden...

2008-09-13T15:10:00.003+03:00

Hala desteksiz yürüyemiyor Ali ama, merdiven görmesin, dur durak bilmeksizin tırmanıyor. Yukarıdaki görüntüler yaklaşık iki ay öncesinden; ilk denemelerini gerçekleştirdiği anneannesinin Şarköy'deki yazlığından...

İlk doğum günü!

2008-09-13T13:50:00.010+03:00

Dev arımız Selim de bizi yalnız bırakmayanlardandı...

Bir sene olmuş bile... Demek Şehnaz'ın Ali doğduğunda yolladığı ve o gün bugündür doya doya kullandığım "new dad" kol düğmelerim, artık tatlı bir hatıraya, "yeni baba" olduğum o eski günlere işaret ediyorlar :P

Masanın tamamını alan bir fotoğrafımız yok, ama olsun ben yine de herkesi sağ baştan yazayım: Fazıl ,Neco, Efe Nasuh, Mehmet, Kübra, Ömer, Mahmut İpşirli, Sena, Zeynep, Bülent, Kerem, Kadir, Demet, Didem, Selim, Merve, Ahmet, Betül, Dilek, Arda, Hatice, Fahrettin, Rudil, Selman, Eyüp, İbrahim Ediz, Yasemin, Ali, Tuba ve ben... Kimi unuttum? (P.S: Elbette gurumuzu... Goa ve Haydarabad Rajası ekselansları Muzaffer Malkoç da bizi şerefyab etmişlerdi....)

Ali'nin ilk doğumgünü, bundan son bir kaç tanesinin de rastgeleceği gibi, Ramazan'a rastgeldi... 6 Eylül bir de Ramazan'ın ilk cumartesisi olunca, kutlamayı iftar sonrasına alalım dedik. Yasemin sağolsun, aşağılarda gördüğünüz davetiyemizi hazırladı, iftardan sonra toplaştık. Elbette Efe Nasuh, Arda, Kerem Atalar ve İbrahim Ediz de oradaydı. Zeynep Naz daha önceden belirlenmiş yoğun programı dolayısıyla, ancak telefonla katılabildi... Elif Sena evde babasını beklemekten helak olmuş, maalesef gelemedi... Luça'yla Gökçe eş zamanlı olarak hastalandılar, böylece onlardan da mahrum kaldık... Efe'yle Arda esasen haklı olarak gece boyunca uyumayı tercih ettiler ama olsun, mühim olan katılmaktı... Sonra, Muna Biset de kendi doğum gününü aynı yerde kutluyordu, böylece Ali doğumgünü ablasından da ayrılmamış oldu...

Ali gündüzden uykusunu almıştı, o yüzden huysuzluk yapmadı hiç, (Tabii ki Büşra'nın eşarbına saldırdı, Yasemin'i yolmaya teşebbüs etti, fazla mıncıranları azarladı ama onlar sayılmaz...) Hediye paketleri, pasta, ekstara ilgi alaka falan derken, kendisi için özel bir şeyler yapıldığının farkındaydı ve keyfine diyecek yoktu... Böylece ilk doğum günü, akşam 9'dan sonra başladı, gece 2'de ancak bitti, artık önümüzdeki maçlara bakıyoruz...

O gece Ali'yle olmak isteyen herkese, gelemeseler bile, sonsuz teşekkürler....

"Aslında mutluyum ama, saat kaç oldu, huysuzluk yapmam lazım...."

Ali memleketimizin fotoğraf çektirme adetleriyle tanışıyor...

367. gün!

2008-09-06T12:45:00.002+03:00

Canimiz Alimiz, koskocaman 1 yasin kutlu mutlu olsun!

2008-09-06T04:44:00.003+03:00

Canimiz Alimiz,

Koskocaman 1 yasin kutlu mutlu olsun! Yeni yasini sevdiklerinle, cok saglikli, hareketli, keyifli gecirmeni diler, cam sakizi coban armagani sanat eserimizi gururla sunariz!

Hepimiz, hepinizi cok opuyoruz...

Ados ve Dadaslar Produksiyon

(Alternatif: http://www.youtube.com/watch?v=1wOTxHx22v0)

Sevdiğim sayı altı!

2008-07-09T12:20:00.000+03:00

7 Temmuz'da Mukaddes'in düğünü için Gemlik'teydik, 8'inde de altıncı yılımız bitti...

Büdü'yle beraber söyleyelim:

bazı günler ben oturup da / altı için bir şarkı söylerim / altı / altı tuğla düşünürüm / bazen de altı çubuk / altı / senin iki gözün bir burnun var, / bir elinde tam beş parmak var, / dört ayağı var iskemlenin, / altının yerini tutamaz hiç, / altı / altı en güzel sayı / bazen "büdü bir sayı tut" derler bana / ben hep o sayıyı tutarıııııııııım / sevdiğim sayı altıııııııııı...

Tavşan avı

2008-06-07T22:08:00.001+03:00

Loutcha'yla tanışma...

2008-06-07T21:30:00.007+03:00

Yeni oyun arkadaşı Ali'yi ne zamandır heyecanla bekliyordu Loutcha. Bu arada tanımayanlar için kendisi Ali'den yaklaşık 8 ay büyük, sizin de gördüğünüz gibi pek alımlı bir küçük hanım. Gökçe ve Oğuz'la birlikte yaşıyor.

Ali oturma meselesini öğrendikten sonra nihayet tanıştılar. Epey oluyor gerçi, yanlış kalmadıysa aklımda, taaa Alperen'i askere uğurladığımız gündü, düşünün oturmaktan bahsediyoruz, Ali Bey artık neredeyse yürüme aşamasına geçti... Ama işte önce görüntülerin yönetmenimiz Oğuz'un süpersonik makinesinden bizim bilgisayara aktarılması, sonra mp4 dosyaları nasıl editlenir onu öğrenelim derken, film işi bugüne sarktı...

23 Nisan...

2008-06-07T20:26:00.005+03:00

Takvimlerimiz 7 Haziran'ı gösteriyor ama, hiç yazmamaktan iyidir, evet efendim, 23 Nisan'da, Ali'nin ilk çocuk bayramında cümbür cemaat Heybeliada'daydık...

Cümbür cemaat derken sadece çekirdek ailemizi, Fazıl'ı, Selman'ı, Hatice'yi, Aslıhan'ı, Serdar'ı, Elif Eda'yı kasdetmiyorum elbette, İstanbul'un üçte biri de bizimle birlikte ada vapurundaydı...

Ali giderken yol boyu uyudu, adada bir Selman'ın tepesinde, bir Fazıl'ın kollarında, keyfine diyecek yoktu. Gerçi bütün önlemlere rağmen kıpkırmızı oldu, istediği kadar çay içemediği için biraz bozuldu filan ama o kadar da olacak artık...

Dönüşte vapur cidden kalabalıktı, ama Ali yine çok neşeliydi, sosyalleşmekten hiç sıkılmadı. Fakat vapurun halini bilsek, yine de cesaret edebilir miydik, hiç emin değilim....

Ali nasıl bir işe bulaştığının farkında değil...

"Ali bak at..." Ama ilgisini çekmedi atlar hiç...

"Saçlı bir kafa, erkekte saç, hmmm, ne kadar enteresan..."

"Geldikleri gibi giderler..."

"Çay istiyorum..."

"Meyve püresini Fazıl yiyebilir..."

"Yeter ki çayıma dokunmasın...."

Dönüş hengamesi...

Tay tay...

2008-06-07T19:58:00.006+03:00

Bu aralar en büyük neşe kaynağımız ayağa kalkmak... Emekleme filan hak getire, ama sıkıca tutunup kalkmak, sonra da çılgınca zıplamak istiyor deli gönül....

Son dakika düzeltmesi: Biraz evel konuştum Tuba'yla, Ali bugün bir bardak sıcak çaya ulaşmak uğruna üç adım emeklemiş!

Gel pisi pisi...

2008-06-07T19:48:00.004+03:00

Anneannesinin penceresinden canı çıkıyor pisi pisileri çağırıp bakacak diye... Biz de geçen sabah bari dışarı çıkıp besleyelim yavruları dedik, kediler biraz ürktü taşkın sevinç gösterimizden ama güzelce yediler peynirleri...

Ufff...

2008-06-06T21:18:00.000+03:00

Tabii iki aydır bir şey yazmayınca birikiyor, bu arada Ali ilk ev kazasını da atlattı... Yatma saatine yakın, kucağımdaydı, huzursuzlandı, oturuyor ya artık, bari yere oturtayım, oyalansın dedim, heyecanla halıya hamle edince, ağzında da emziği vardı, emzikle birlikte yüz üstü kapaklandı yere, dudağı patladı...

Üzerindeki kırmızılıklar, tulumunun deseni değil maalesef, patlayan dudağın marifeti...

Bu arada ben hiç şaşırtıcı değil, fena oldum kanı görünce, Tuba ise, duruma hakim bir şekilde müdahale etti, yıkadı, hasarı kontrol etti, ama sinirleri bozuldu onun da, uyuyuncaya kadar kötü çizgi film karakteri kahkahalarıyla güldü...

Aman doktor!

2008-06-05T19:38:00.001+03:00

Dr. Asuman Akça ile Enes ve Furkan Beyler'i tahtından eden Ali Özdil Bey...

Alışmıştık, ne güzel her ay gidiyorduk Asuman Hanım'a, ama yedinci ay muayenesinde bir süprizle karşılaştık. Aşılar şimdilik bitmiş, bir yaşına kadar görmeyecekmişiz doktor teyzemizi... İki ay oldu, biz de burdan selam edelim kendisine, Atilla Bey'e ve Gülsemin Hanım'a...

Ali Şato'da...

2008-06-04T16:26:00.001+03:00

Evet, hem Kartal'ı, hem Beykoz'u gördü Ali... Önce 20 Nisan'da, derneğin kahvaltısı vardı, Kartal'da, okulun yeni binalarında, hep birlikte gittik... Ali kalem sattı...

Şato maskeli baloya hazırlanmış...

18 Mayıs'ta da 94'lüler toplaşması oldu, bu sefer Beykoz'da... Tuba da bizim çıkışımıza geldi Ali'yle birlikte. Beykoz'u Tuba da ilk kez Ali'yle görmüş oldu böylece...

Büyük saha diye bir şey de kalmamış...

Kısacası Beykoz'da değişen bir şey yok, estetik ameliyatlara devam....

20 sene sonra, klasik Beykoz pozu: Önder, Sabri, Demiray, Cenk, Ben, Ali ve Küçük Ateş...

Ali'yle Tuba, önce 7, sonra 8 B'ye ev sahipliği yapan sınıfta, ama bu duvarların soluk sarı olması gerekiyordu....

İyi ki doğduuun Aadaa!

2008-04-29T08:58:00.003+03:00

Yer mantarı...

2008-04-08T19:12:00.008+03:00

Ali, henüz yeterince ustalaşamadı bu işte, gurusu sayılmaz ama, bir müddettir bayağı bayağı oturuyor, devrilinceye kadar da tıpkı mantara benziyor...

Om mani padme hum...

2008-04-08T16:53:00.003+03:00

Bahri Amca kalp damarlarını yeniletmeye karar verince, Zafer de alelacele döndü Goa'dan. Gerçi yine gidecek ama olsun, böyle bir mola da iyi geldi bize. Bu arada Bahri Amca'nın ameliyatı da çok başarılı geçmiş, hızla toparlıyormuş...

Zafer tabii döndü ama ne fayda, yine sabahlara kadar çalışıyor. Neyse, geçen gece ülkemizin müzik starlarını memnun etmeye biraz ara verip, bize de vakit ayırdı, hep birlikte Kadirler'e gittik. Bülend, Zeynep ve Kerem de geldiler, gece yarılarına kadar muhabbet ettik. Goa'yı, sosyal yapısını, sokaklarını, evlerini, en ince ayrıntısına kadar sorduk, soruşturduk. Zafer'de de laf çok, bir hafta oturtsan karşına bir hafta anlatacak, balıklar şöyle lezzetli, meyve suları böyle sıhhatli, hint usulü kafa sallamanın incelikleri, sahilde cesedi bulunan İngiliz kız vakasının seyri...

Bizden geçti artık ama, bir ara bulduğu gençlik pınarının sırrını, Ali'ye de anlatmasını talep ediyoruz...

Gel tezkere...

2008-04-08T15:24:00.000+03:00

Daha nereye gideceği bile belli değil ama çabucak gelsin tezkeresi diyelim şimdiden...

Alperen bu Cuma askere gidiyor, e doktora bu, bulaşan zavallıya bitti diye sevinmek de haram. Geçen Pazar, Alperen'in şimdilik son sivil haftasonunu şenlendirmek için kahvaltıya gittik hep birlikte... Ne diyelim, umarız herşey istediği gibi olur, göz açıp kapayıncaya dek biter...

Sevdik bu dışarda kahvaltı meselesini...

Koltuk Sevdası

2008-04-02T10:56:00.006+03:00

Geçen sabah, Tuba'yla karşıya geçerken abimin işyerine uğradık, Ali de amcasıyla azcık sabah keyfi yapsın diye. Artık ne zaman Ali olmadan gitsem, binaya girip abimin odasına ulaşıncaya kadar sitem işitiyorum, "Aaaaa, Ali'yi getirmediniz mi?"

32 kısım tekmili birden...

2008-04-01T16:15:00.010+03:00

Ha bugün ha yarın derken koskoca Mart geldi geçti, biz kapıdan bile bakamamış olduk.

Üstelik itiraf edelim; tembellik Martta başlamış değil, Şubatta yatmıştık zaten kış uykusuna...

Bugün hava da hiç teşvik etmiyor insanı ama, biz yine de bir gayret üzerimizdeki toprağı silkeleyerek, neler yaptık, neler gördük, kimlerle tanıştık anlatalım bakalım:

Ocak sonunda Cemal Hoca, Süheyl Hoca, Oya Hanım ve Gizem geldiler. Bizim binada yangın çıktığını yazmıştım bir ara sanırım, işte ev yangın sonrası toparlanmasını henüz tamamlayamamıştı, halılarımız filan yıkamadaydı, ama eğlenceli bir gece geçirdik. Fotoğraf makinemiz Furkan'la tatilde olduğundan hiç fotoğraf çekemedik gerçi ama gece, Süheyl Hoca'nın telaşlı babalık anılarıyla ölümsüzleşti. O gün bugündür Ali sağa sola kustukça, kendisini evden atmakla tehdit etmeye başladık... Cemal Hoca da çok şirin bir ayı getirmiş Ali'ye, bir müddettir en favori arkadaşımız o...

Spinoza ile Ali bazen fikir uyuşmazlığı yaşayıp tartışıyorlar ama, genelde pek sevişiyorlar...

Sonra Ali nihayet Yıldızhan Hoca'yla ve Ayten Hanım'la da tanıştı. Adettenmiş, ziyarete giden çocuğa yumurta verilirmiş, şekli şemali öyle düzgün olsun diye. Ali de yumurtalarını aldı. Yıldızhan Hocanın yüzünü tırmalamaya, yanaklarını sıkmaya yönelik bir takım başarısız teşebbüslerin ardından, Ayten Hanım'ın kucağında, saçlarını alabildiğine çekmeye muvaffak oldu, keyfine diyecek yoktu...

-Oğlum, hocanın çenesi ellenmez!

3 Şubatta Efe Toy arkadaşımızın doğum günüydü, bütün takım biz de ordaydık. Üstelik Bakırköy'e kadar gitmişken, Ali Emrelere de uğrayıp, Şafak'ı, Ömer'i ve yeni doğan kardeşi Mehmet'i de görelim dedik. Minicikti Mehmet, Şafak Ali'yi görünce, Tuba'nın ilk zamanlarda azcık büyük çocuk görünce verdiği tepkiyi verdi, "Aman Allahım, dev gibi bu, benimki de acaba bu kadar olacak mı?" Herhalde artık olmuştur bile...

Efe'nin doğum gününde, Demet ve Kadir'le...

Mehmet Kaymak

Sonraki pazar, elbette yine Ali'yi de alıp, Vivet Teyzesi'ne gittik. Ali bu kez cidden pek uslu durdu, birazcık kurabiye yiyeceğim diye mızmızlandı, o kadar... Hava yağmurluydu, Fatma Teyzesi ince buldu Ali'nin üstünü, meğer her tarafını kapatsan bile sıkıca, gözünden bile yel alırmış çocuk...

Kurabiye saatinde...

İşte Ali de Denyo'yla tanışmış oldu böylece, sırtını okşadı, kulaklarını çekmeye çalıştı, ama Denyo büyüklük gösterdi, hiç ses etmedi... Şimdi sıra Loutcha'da, bütün yaz yatıp yuvarlansınlar artık yerlerde.

Kuçu kuçu...

Bu arada unutmadan, Ali artık sadece anne sütü ve SMA ile beslenmiyor. Sabahları önce güzelce kahvaltısını ediyor, arada biraz meyve suyu, biraz anne sütü, ardından öğlenleyin çorbasını içiyor. Çorbadan pek hoşlandığımız söyelenemez ama ıspanak ve kereviz filan yoksa içinde, çok da suratımızı buruşturmuyoruz... İkindi gibi azıcık daha meyve suyu, sonra da akşama gelsin muhallebi...

Anneyle sabah keyfi...

Bunu anlatmak istiyorum, geçen gece Kadirlerdeydik, bizimki pizza yiyeceğim diye kıyameti kopardı, birazcık vereyim yalasın dedim, ama kenarı olunca da olmuyor, muhakkak domatesli peynirli tarafından emecekmiş...

Selman'la Hatice'nin hediyesi, Nemo kostümümüz var bir de, bu aralar yeni eğlencemiz oldu...

Arkadaşlarımız da çoğalıyor, 17 Martta taa Lausanne'dan geldi güzel haber, Adrien Efe doğdu! Gamze'yle Pierre Antoine'ı da çok çok tebrik ediyoruz tekrar...

Adrien Efe Hildbrand

Geçen Cumartesi de Ali'nin büyüüük misafirleri vardı; babaannesinin arkadaşları, bizim arkadaşlarımızın anneleri filan toplanıp geldiler, ben okuldaydım, Ali bütün gün pek uslu durmuş, kucaktan kucağa gezmiş, havalarda uçmuş, çeşitli hünerlerini sergilemiş, misafirlerini pek eğlendirmiş.

Sizi de bekleriz efendim, şimdilik hoşçakalın....

Mutlu Yıllar!

2008-02-26T00:00:00.001+02:00

Excellent!

2008-02-16T23:21:00.000+02:00

-Anne, ben metalci oldum...

-Skandal!